กู้โยวจื่อยังไม่ได้กลับมา!บนโต๊ะหนังสือไม่มีสมุดถูกเปิดทิ้งไว้ บริเวณทางเดินในตึกไม่มีโน้ตแปะอยู่ ในบ้านก็ไม่มีติด ‘คำเตือน’ หรือ ‘บันทึกกันลืม’…ทันใดนั้นเจิ้งทั่นก็รู้สึกงุนงง เขาเดินวนอย่างหงุดหงิดถึงแม้ว่าครอบครัวนี้จะไม่มีความผูกพันทางสายเลือดกับเขา ถ้าไม่ได้เกิดเรื่องเหลือเชื่อที่เขากลายเป็นแมว เขาคงไม่ได้มารู้จักกับคนบ้านนี้ แต่เป็นแม่เจียวหย่วนที่เก็บเขากลับมาจากกองขยะในตลาดสด สมาชิกทั้งสี่ของครอบครัวเจียวดีต่อเขามาก ห้าเดือนที่ผ่านมาเจิ้งทั่นได้เกิดความรู้สึกว่าที่นี่เป็นเหมือนครอบครัวอย่างที่เขาไม่อยากจะยอมรับมัน ตอนที่ยังเป็นคนเขามีบ้านอยู่หลายที่ แต่ไม่มีที่ไหนเลยที่จะทำให้เขาเกิดความรู้สึกแบบนี้ได้บอกไม่ถูกเหมือนกันว่าความรู้สึกนี้เป็นเช่นไร คล้ายกับว่าเมื่อเจอกับภัยที่อยู่ข้างนอก พอก้าวเข้ามาในบ้านนี้ก็จะได้รับการปลอบประโลมหลังจากเดินวนจนเริ่มรู้สึกเวียนหัวแล้ว อยู่ๆ เจิ้งทั่นก็นึกขึ้นได้เรื่องหนึ่ง เขาวิ่งไปที่ห้องนอนกระโดดขึ้นไปบนโต๊ะที่วางโทรศัพท์ แล้วกดเบอร์โทรศัพท์ของพ่อเจียวหย่วนหลังจากดังอยู่ไม่กี่ครั้งก็มีคนรับ“ฮัลโหล”เสียงของพ่อเจียวหย่วนแหบเล็กน้อย เจิ้งทั่นรู้สึกได้ถึงอารมณ์ที่ขุ่นมัว แต่มันก็ยิ่งทำให้เขาร้อนรน เขาอ้าปากส่งเสียง“ง้าววว~““……” พ่อเจียวหย่วนที่ฟังอยู่อีกด้านนิ่งอึ้งไปสักพัก มีแค่แมวบ้านเขานี่แหละที่ร้องแบบนี้ แต่เขานึกไม่ถึงว่าจะได้รับโทรศัพท์จ
