บอกให้นะ’ อีก ความอยากจะพ่นเลือดยิ่งมีมากขึ้นคนแบบนี้พบได้ทุกที่!เจิ้งทั่นนอนหมอบอยู่ที่เก้าอี้ยาวข้างทะเลสาบจนกระทั่งใกล้เวลาเลิกเรียนคาบสี่ จึงไปรับเจียวหย่วนกับกู้โยวจื่อที่โรงเรียนแต่หลังจากคาบเรียนสิ้นสุดลงเขาก็ไม่เห็นเงาของเด็กทั้งสองโผล่มาเมื่อหลันเทียนจู๋กับพรรคพวกเดินออกมาเห็นเจิ้งทั่นที่นั่งอยู่บนกำแพงก็พูดขึ้น “ชาร์โคล เจียวหย่วนไปแล้ว พอหมดคาบแรกน้าหลิงก็มารับไปแล้ว”น้าหลิงที่หลันเทียนจู๋ว่าก็คือเจ้าของอาหวง และก็เป็นอาจารย์ที่สอนระดับมอต้นเหมือนกับแม่เจียวหย่วนหลังจากหลันเทียนจู๋พูดจบได้ไม่นาน เด็กผู้หญิงที่เป็นเพื่อนร่วมชั้นของกู้โยวจื่อก็มาพูดแบบเดียวกันอีกว่า พอหมดคาบแรกน้าหลิงก็มารับกู้โยวจื่อไปแล้วเจิ้งทั่นรู้สึกไม่ชอบมาพากล มันน่าแปลกจริงๆ จะต้องเกิดเรื่องอะไรขึ้นแน่ๆ ไม่อย่างนั้นอยู่ๆ คงไม่มารับเด็กทั้งสองก่อนเวลาเลิกเรียน เจิ้งทั่นรีบวิ่งกลับที่พักอย่างร้อนใจ หลังจากใช้คีย์การ์ดเปิดประตูแล้ว ก็รีบพุ่งไปที่ชั้นห้าทันที เขาส่งเสียงร้องอยู่ที่ประตูอยู่นานก็ไม่มีเสียงตอบรับ จากนั้นจึงวิ่งออกจากตึกไปเอากุญแจที่ซ่อนอยู่บนต้นไม้มาไขประตูภายในบ้านเงียบมาก ไม่ต่างจากตอนเช้าก่อนเขาออกจากบ้านเท่าไร ปกติในเวลานี้จะต้องมีกลิ่นของอาหารอบอวลแล้ว แต่วันนี้ไม่มีเลยสักนิด เจิ้งทั่นเดินเข้าไปดูในห้องหนึ่งรอบ ไม่มีแม้แต่กระเป๋านักเรียนของเด็กทั้งสอง นั่นก็หมายความว่า เจียวหย่วนกับ
