ะที่เจ้านกแก้วยังไม่เห็นเจิ้งทั่น เขาเดินกลับเข้าไปในห้องรับแขก แล้วกลิ้งไปมาบนโซฟา จากนั้นก็หลับตาลงพรุ่งนี้ยังต้องตื่นไปวิ่งแต่เช้าอีก เดี๋ยวนี้การวิ่งรอบมหาวิทยาลัยไม่เหนื่อยเหมือนกับตอนเริ่มใหม่ๆ แล้ว เว่ยเหลิงบอกว่าอีกไม่กี่วันจะเพิ่มการฝึกเข้มให้ ต้องฝึกปีนต้นไม้ด้วย ภารกิจยังอีกแสนไกล…หลับฝันดีตลอดคืนวันต่อมาเจิ้งทั่นแทบจะหลั่งน ้าตาให้กับบะหมี่ผักรวมที่อยู่ตรงหน้า การมีคนอยู่บ้านนี่มันดีจริงๆ ไม่ต้องกินข้าวโรงอาหารพอกินเสร็จเจิ้งทั่นก็ค่อยๆ เดินไปที่สนามหญ้าใหญ่ เว่ยเหลิงกำลังวอร์มร่างกายอยู่ที่นั่น“มาช้ากว่าเมื่อวานสิบห้านาที”เจิ้งทั่นไม่สนใจ เขาพักสักครู่ให้อาหารย่อยหลังจากเดินย่อยรอบสนามหนึ่งรอบแล้ว ก็เข้าสู่ภารกิจวิ่งรอบมหาวิทยาลัย การออกมาวิ่งทุกวันแบบนี้ทำให้เท้าของเขาด้านขึ้นเรื่อยๆ ช่วงแรกยังมีอาการปวดบ้าง แต่ต่อมาก็ดีขึ้นระยะทางในการวิ่งรอบมหาวิทยาลัยวันนี้บางช่วงแตกต่างจากปกติ มีการเปลี่ยนเส้นทางไปที่ที่ไกลขึ้น ต้องวิ่งขึ้นบันไดเพิ่มระยะทางการวิ่ง และก็เพิ่มความเหนื่อยเข้ามาด้วยหลังจากวิ่งเสร็จขาทั้งสี่ของเจิ้งทั่นก็แทบทรุดลงไปกองกับพื้น ไร้เรี่ยวแรง เขาเดินกลับบริเวณที่พักอย่างเชื่องช้า โดยมีเว่ยเหลิงเดินอยู่ข้างๆ ในเวลานี้ถ้าไม่มีคนเดินอยู่ข้างๆ เจ้าชิวาว่าตัวจ้อยคงจะมาเอาชีวิตของเขาไปแน่เมื่อใกล้ถึงบริเวณที่พักเจิ้งทั่นมองไปทางสวนเล็กๆ ก็เห็นอาหวงกำลังกลิ้งอยู่
