่งอยู่บนถุงบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปแน่ๆขณะที่เจิ้งทั่นกำลังนึกถึงท่าทางน่าสงสารของเจ้าอ้วนที่นั่งอยู่บนถุงบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปอยู่นั้น เว่ยเหลิงที่อยู่ข้างๆ ก็ทำท่าเคารพแบบทหารจนกระทั่งรถคันนั้นลับตาไปเจิ้งทั่นมองเว่ยเหลิงอย่างสงสัย แล้วก็มองรถคันที่แล่นออกไปไกลๆ เขาไม่เข้าใจ“หัวหน้าเก่า ต่อมาได้เลื่อนตำแหน่ง ตอนนี้มียศใหญ่โตไปแล้ว” เมื่อรู้สึกได้ถึงความสงสัยของเจิ้งทั่น เว่ยเหลิงจึงอธิบายให้ฟัง มิน่าล่ะ ตอนเห็นแมวอ้วนครั้งแรกถึงได้รู้สึกแปลกๆ นึกไม่ถึงว่าจะเป็นท่านที่ฝึกมัน ท่าทางของมันตอนนั้นก็พอจะเข้าใจได้ ดูท่าจะเก็บซ่อนความสามารถไว้อย่างดีเจิ้งทั่นกำลังอยู่ในสภาะวะอึ้ง นึกไม่ถึงว่าญาติของเจ้าอ้วนจะเป็นคนใหญ่คนโตเว่ยเหลิงเอาขวดเปล่าที่อยู่ในมือทิ้งลงถังขยะ ถึงแม้ว่าจะออกจากหน่วยแล้ว แต่การทำความเคารพเมื่อครู่ยังคงเป็นไปโดยอัตโนมัติ“นายกระโดดแม่นๆ แบบนั้นได้ไหม?” เว่ยเหลิงถามเจิ้งทั่นรู้ว่าเว่ยเหลิงถามถึงการกระโดดแบบเจ้าอ้วนเมื่อครู่เขาเชิ่ดใบหูขึ้น คล้ายกับเป็นการบอกว่าถ้าเป็นตัวเขากระโดดล่ะก็คงไม่แม่นเท่า ถ้าหน้าต่างรถลดระดับจนสุด เขาคงกระโดดเข้าได้ง่ายแน่นอน แต่จากช่องแคบเมื่อครู่แล้ว…มันยากอยู่นะ หัวอาจจะไปโขกได้หรือไม่ก็ขาพันกันหากจะว่าไปตามเหตุผล เจิ้งทั่นไม่ได้อ้วนขนาดเจ้าอ้วนความยากในการกระโดดควรจะน้อยกว่า แต่ตัวเขาเองก็ไม่ค่อยมั่นใจ“พูดได้ว่า นายยังห่างชั้นกับเจ้าอ้วนนั่นอีกไ
