่ได้?เจิ้งทั่นตั้งหูขึ้น“อาจารย์เย่!”“ไม่เป็นไร นั่งเถอะจ้ะ ไม่ต้องลุกขึ้นมา”คุณยายนั่งลงไปบนเก้าอี้ไม้ด้วยเช่นกัน แต่ทั้งสองคนยังไม่ได้พูดอะไรประหลาด เจิ้งทั่นรู้สึกว่าบรรยากาศดูอึมครึมชอบกลผ่านไปสองนาที คุณยายก็ถอนหายใจออกมายาวๆ พลางพูด “ตัดสินใจดีแล้วเหรอ”“ค่ะ หนูตัดสินใจแล้ว”“นั่นคือแผนเอ!”“แผนเอ” คุณยายพูดคำนี้ออกมาด้วยเสียงที่เบามาก เจิ้งทั่นหูดีจึงได้ยิน ถ้าเป็นคนอื่นคงไม่ได้ยินบทสนทนาของทั้งสองคนแน่“อาจารย์เย่คะ หนูตัดสินใจแล้วจริงๆ ค่ะ”ทั้งสองคนนั่งคุยกันอยู่สักพัก เดิมทีเจิ้งทั่นอยากจะฟังให้เข้าใจว่า ‘แผนเอ’ ที่ว่าคืออะไรกันแน่ แต่ทั้งสองคนไม่ได้พูดถึงเรื่องนี้เลย สิ่งที่พวกเขาพูดมีแต่ศัพท์เฉพาะ เจิ้งทั่นฟังไม่เข้าใจศัพท์ฟิสิกส์ทั้งนั้นฟังแล้วปวดหัวกิ่งต้นหลิวที่ลู่ลงช่วยบดบังเจิ้งทั่นได้ดี คาดว่าคุณยายแค่ดูว่ารอบๆ มีคนหรือไม่ ไม่ได้สนใจว่ามีสัตว์อะไรอยู่ตรงนั้นหรือเปล่า ดังนั้นจนท่านเดินออกไปก็ยังไม่ทันได้สังเกตเจิ้งทั่นจนกระทั่งถึงเวลาเลิกเรียนคาบสุดท้าย หญิงสาวที่นั่งอยู่บนเก้าอี้ไม้จึงลุกออกไปพอดูสีของท้องฟ้าแล้ว เจิ้งทั่นจึงได้กลับไปยังบริเวณที่พักตลอดช่วงเย็นเขาเอาแต่นึกถึง ‘แผนเอ’ รู้สึกว่ามันดูลึกลับมากวันต่อมาเจิ้งทั่นออกไปวิ่งกับเว่ยเหลิงอีก วิ่งไปได้หนึ่งรอบก็กลับบ้านกินข้าว จากนั้นก็ไปเดินเล่นแถวทะเลสาบ แล้วก็ได้เจอหญิงสาวที่ชื่อ ‘เสี่ยวจัว’ นั่งอยู่บนเก้าอี้ต
