จากนั้นก็เปิดหนังสืออ่านเจิ้งทั่นมองผู้หญิงคนนี้แล้วรู้สึกคุ้นๆ หน้า คิดสักพักจึงนึกออกว่าเธอคือ ‘นางเอก’ ของ ‘ละครสองทุ่ม’ ที่เจ้านกแก้วตัวแสบแอบดูอยู่ตอนก่อนหน้านี้เจิ้งทั่นเอียงคอมองไปที่ท้องของเธออย่างสงสัย อาจเป็นเพราะใส่เสื้อตัวหลวมก็เป็นได้ จึงมองไม่ออกว่ากำลังท้องสามเดือน วันนั้นเจิ้งทั่นไม่ได้อยู่ดูต่อ จึงไม่รู้เรื่องราวของเธอคนนี้มากนัก แต่ดูจากสภาพการณ์แล้ว เธอคงตั้งใจจะคลอดเด็กคนนี้ออกมาเขาเชิดใบหูขึ้น ไม่ได้คิดอะไรมากไปกว่านี้อีก อย่างไรเสียเรื่องนี้ก็ไม่เกี่ยวกับเขา ละครชีวิตแบบ ‘ละครตอนสองทุ่ม’เกิดขึ้นได้ทุกวันบนแผ่นดินนี้ เขาเจอมาเยอะแล้วเจิ้งทั่นพลิกตัวเตรียมจะนอนต่อ ใครจะไปรู้ว่าพอเขานอนไปได้ครู่เดียวก็ได้ยินเสียงมีคนเดินเข้ามาใกล้ๆ อีก ฟังจากเสียงเท้าแล้วดูจะไม่ใช่ผู้ชาย เขาลืมตาแล้วมองลอดออกไปก็พบคุณยายคนหนึ่ง ท่าทางอายุประมาณห้าสิบกว่าๆ มีใบหน้าเคร่งขรึมพอๆ กับศาสตราจารย์หลัน แต่ว่าคุณยายคนนี้ดูมีรังสีอำมหิตมากกว่า ให้ความรู้สึกหวาดกลัวแก่ผู้ที่พบเจอ คล้ายกับนางพญาตัวแม่ที่สามารถออกคำสั่งชี้เป็นชี้ตายได้ตอนคุณยายเดินเข้ามาได้หันไปมองรอบๆ ก่อน เมื่อเห็นว่าไม่มีใครแล้วจึงเดินเข้าไปหาคนที่นั่งอยู่ที่ม้านั่งยาว“เสี่ยวจัว”คุณยายมีสีหน้าอ่อนโยนขึ้นเยอะมาก เสียงที่พูดก็เบาเจิ้งทั่นคิดว่าท่านคงไม่อยากให้ใครได้ยินบทสนทนาถึงได้พูดเบาขนาดนี้หรืออาจจะมีเรื่องที่ให้ใครรู้ไม
