อุณหภูมิของน ้าในตอนนี้ ยังรู้สึกประหลาดใจว่าทำไมแมวตัวนั้นถึงยังไม่ออกมา จึงโผล่หน้าเข้าไปดูก็เห็นแมวดำตัวนั้นกำลังจ้องกะละมังเขม็งเกิดอะไรขึ้นอีกล่ะ? อี้ซินนึกย้อนไปถึงคำพูดของเถ้าแก่เจียว เขาก็ไม่ได้ทำอะไรผิดพลาดสักหน่อย แต่ก็ยังไม่วางใจ จึงค่อยๆ ย่องเข้าไปอย่างระมัดระวัง ทันใดนั้นสายตาของเขาก็ไปหยุดอยู่ที่แมลงที่ลอยอยู่ในน ้า ในฐานะที่เขาเป็นมือเอกในการคัดเชื้อแบคทีเรียแล้ว แมลงตัวเล็กๆ ตัวเดียวไม่มีทางรอดพ้นสายตาของเขาไปได้หรอกเวรกรรม มีเห็บ!ทำยังไงดีล่ะ?ฆ่าให้ตาย!แล้วหลังจากนั้นล่ะ?ไม่รู้สิอี้ซินคิดไปต่างๆ นานา จากนั้นก็วิ่งไปที่ห้องนอนโทรศัพท์หาเถ้าแก่เจียว ผ่านไปห้านาทีเขาก็ไปที่หน้าตู้เก็บสารเคมีสำหรับใช้ในบ้าน ในนั้นมียาฆ่าแมลงสองขวด ขวดหนึ่งคือยาฆ่าแมลงทั่วไป ส่วนอีกขวดไม่มีชื่อ ขวดที่อี้ซินต้องหยิบก็คือขวดที่ไม่มีชื่อ ซึ่งก็น่าจะเป็นหนึ่งในผลพวงจากการทดลองวิจัยเกี่ยวกับยาฆ่าแมลงที่สาขาชีววิทยาร่วมกับสาขาวิศวกรรมเคมีคิดค้นขึ้นมาตอนนี้มีแค่คนในเท่านั้นที่มีสิทธิ์ใช้อี้ซินเอามันพ่นในห้องตามที่เถ้าแก่เจียวบอก ส่วนเจิ้งทั่นพอเปลี่ยนน ้าให้ก็ลงไปแช่ใหม่อีกรอบสิ่งที่น่ารำคาญที่สุดก็คือติดเห็บ สนามหญ้าบริเวณรอบๆ ที่พักถึงจะมีพวกเห็บอยู่บ้าง แต่เจิ้งทั่นก็ไม่เคยติดมาทั้งๆ ที่ก็ไปเล่นแถวนั้นบ่อยๆ นึกไม่ถึงว่าการเดินทางไกลครั้งนี้จะทำให้เขาติดเห็บกลับมา จะต้องเป็นแถวๆ หญ้าสูงๆ แถบ
