ชานเมืองแถวนั้นแน่นอนทุกครั้งที่เจิ้งทั่นเห็นเห็บลอยอยู่ในน ้าเขาก็จะใช้กรงเล็บลงมือฆ่าทันที ต่อให้เป็นตัวที่เหมือนจะจมน ้าตายไปแล้วเขาก็ไม่เว้นเจิ้งทั่นแช่น ้าครั้งแล้วครั้งเล่าอยู่สองชั่วโมงจึงออกมากลิ้งไปกลิ้งมาบนผ้าเช็ดตัวอี้ซินเอาไดร์เป่าผมมาช่วยเป่าขน “ชาร์โคล เถ้าแก่เจียวบอกว่า ยาฆ่าแมลงขวดนั้นใกล้หมดแล้ว ให้นาย…ไปหาเอาเอง แล้วก็ไปขอยามาทาด้วย”อี้ซินไม่รู้ว่าทำไมเถ้าแก่เจียวถึงได้ให้พูดแบบนี้ แล้วให้เขาตามแมวไปด้วยแค่นั้นพออี้ซินร้องไห้ให้ตัวเองในใจเบาๆ การรับใช้สัตว์เลี้ยงนี้น่าเหนื่อยใจกว่าเขียนรายงานอีกเมื่อขนเริ่มแห้งแล้ว เจิ้งทั่นก็สะบัดขน แล้วเดินไปที่ประตูจากนั้นก็หันกลับมามองอี้ซินอี้ซินนึกถึงคำพูดของเถ้าแก่เจียว จึงรีบวางไดร์เป่าผมในมือลงแล้วเดินตามออกไป หยิบกุญแจ จากนั้นก็เปิดประตูเจิ้งทั่นเดินนำอยู่ข้างหน้า อี้ซินเดินตามอยู่ข้างหลังในใจของอี้ซินเต็มไปด้วยความสงสัย แต่กับแมวหนึ่งตัวถึงถามออกไปก็เสียเวลาเปล่า แย่พอๆ กับการเก็บคำถามไว้ในใจเจิ้งทั่นเดินลงไปสองชั้น แล้วไปหยุดอยู่ที่หน้าห้องของบ้านหนึ่งในชั้นสาม“ที่นี่เหรอ? เดี๋ยวลองถามดูนะ…”ขณะที่อี้ซินยังไม่ทันจะพูดจบ เจิ้งทั่นก็กระโดดตบไปที่ประตูลูกกรงด้วยแรงดั่งนักกีฬาวอลเล่ย์บอลที่ตบลูกพิฆาตแต้มปัง!ผมของอี้ซินเกือบจะตั้งขึ้นมา ถึงแม้ว่าเขาจะไม่รู้ว่าคนที่อาศัยอยู่บ้านนี้คือใคร แต่ก็รู้ดีว่าส่วนใหญ่คนที่อยู่ที่นี่คื
