อบรรดาบุคลากรอาวุโส เขาจะล่วงเกินไม่ได้ ในสมองของอี้ซินมีรายชื่อผุดขึ้นมามากมาย ตอนนี้เขาหวังแค่ว่าบุคคลที่อยู่ในนั้นจะไม่ใช่คนที่มีอยู่ในบัญชีรายชื่อเจิ้งทั่นไม่สนใจว่าตอนนี้อี้ซินกำลังคิดฟุ้งซ่านอะไรอยู่ เขาเคาะติดกันสองครั้ง และดังขึ้นเรื่อยๆพอเคาะครั้งที่สามจบ ก็มีเสียงขานรับจากด้านใน“มาแล้วๆ เคาะตั้งสามครั้ง คิดว่าฉันหูตึงหรือไง”ฟังดูจากเสียงคนข้างในมีอายุแล้ว และเสียงนี้ก็คุ้นๆ อี้ซินเริ่มเครียดประตูด้านในถูกเปิดออก ตามมาด้วยประตูลูกกรง แล้วใบหน้าของคนชราก็ปรากฏขึ้นพอเห็นคนคนนี้ อี้ซินก็เย็นวาบไปทั้งตัว“สะ สะ สะ…ศาสตราจารย์หลัน!”พอเห็นใบหน้าเคร่งขรึมของผู้อาวุโส อี้ซินก็เกิดความรู้สึกอยากจะหันหลังวิ่งกลับแต่น่าเสียดายที่เจิ้งทั่นไม่สนใจ เขายกเท้าก้าวเดินไปข้างในเขาไม่กลัวตาแก่นี่หรอก เพราะตานี่ติดหนี้บุญคุณเขาอยู่ภายในบ้านถูกตกแต่งอย่างเรียบๆ บนพื้นยังมีรอยน ้าอยู่ถึงแม้ว่าเจิ้งทั่นจะเพิ่งอาบน ้ามา เป่าขนแห้งแล้ว แต่ขนที่เท้ายังแห้งไม่หมด อีกทั้งลงบันไดมาก็มีขี้ฝุ่นติดมาด้วย ตอนนี้ที่พื้นจึงมีรอยเท้าของเขาประทับอยู่“เจ้าตัวแสบ! ฉันเพิ่งถูพื้นนะ!” ศาสตราจารย์หลันดุเจิ้งทั่นเชิดหูขึ้น เขาไม่สนใจ ยังคงเดินเข้าไปต่อศาสตราจารย์หลันจ้องแผ่นหลังของคนที่ค่อยๆ เดินตามเข้าไป จากนั้นก็มองรอยเท้าแมวที่พื้น “เดี๋ยวนายเช็ดพื้นด้วยนะ!”“……” อี้ซินถึงกับพูดไม่ออกดูแลสัตว์เลี้ยงเป็นเรื่องที่น่
