ม้ไปด้วย เขาเอาเศษขนมปังแท่งโยนออกไป ลูกหมานิ่งสักพักก็วิ่งไปหาเศษขนมพลางก้มดมจากนั้นก็เอาเท้าเขี่ยขึ้นมาจากในหญ้าแล้วกินมันพอกินหมดลูกหมาก็เงยหน้ามองเจิ้งทั่นที่กินขนมปังแท่งอยู่บนต้นไม้อีก พลางส่ายหางไปมาอย่างร่าเริงทุกครั้งเจิ้งทั่นจะกัดขนมปังแท่งจนเหลือแท่งสั้นๆ แล้วโยนลงไป ลูกหมาก็จะส่ายหางพลางมองหาเศษขนมปังจากพื้นหญ้าหรือไม่ก็งับขนมปังกลางอากาศเจิ้งทั่นเล่นอย่างสนุกสนาน จนขนมปังทั้งถุงเกือบหมดโดยที่ไม่รู้ตัว ทันใดนั้นเองเขาก็ได้ยินเสียงจุดไฟแช็คอยู่ข้างๆเจิ้งทั่นตกใจ มีคนเข้ามาใกล้ตั้งแต่เมื่อไร!เจิ้งทั่นหันไปมองตามเสียงก็เห็นคนที่สวมชุดเหมือนชุดคนงาน แต่ว่าถึงจะเปลี่ยนเป็นชุดอื่นเจิ้งทั่นก็ยังจำคนคนนี้ได้อยู่ดีนั่นก็คือคนที่มาตามหาหนูตะเภา!ลูกหมาเองก็เพิ่งจะรู้สึกว่ามีคนแปลกหน้าเข้ามาใกล้เช่นกันมันจึงหันไปเห่าเจิ้งทั่นเบ้ปาก เจ้าหมาตะกละ เห่าตอนนี้จะมีประโยชน์อะไรเล่า!แต่ลูกหมาก็เห่าได้ไม่นาน แล้วมันก็วิ่งหางจุกตูดหนีไปภายใต้การจับจ้องของชายคนนั้นเจิ้งทั่นไม่กล้าวิ่ง เขาไม่มั่นใจว่าจะหนีได้สำเร็จหรือไม่รอดูสถานการณ์ไปก่อน คอยดูว่าคนคนนี้ต้องการจะทำอะไรกันแน่ หรือจะทำเป็นไม่รู้จักดี? อย่างไรเสียแมวดำบนโลกนี้ก็มีเยอะแยะ เจิ้งทั่นคิดในใจชายคนนั้นพ่นควันบุหรี่ออกมา เขามองเจิ้งทั่นพลางพูด “ถึงจะไม่ได้ห้อยป้ายคล้องคอฉันก็จำนายได้ ร้ายกาจจริงๆ กล้าแกล้งหมา”ดูมีพิรุธจริงๆ ด้วย!เจิ้ง
