ทั่นเชิดใบหูขึ้น กล้ามเนื้อเกร็งไปหมด ถึงแม้ว่าบรรยากาศรอบๆ ตัวชายคนนี้จะดูเป็นปกติ แต่ความรู้สึกแรกตอนที่เจิ้งทั่นเจอมันไม่โอเคเท่าไร เขาจึงต้องป้องกันไว้ก่อนชานคนนั้นสูบบุหรี่ต่อ พลางพูดจาไร้สาระไปด้วย จากนั้นอยู่ๆ ก็ถามขึ้น “เมื่อคืนนายอยู่ที่นี่ตลอดเหรอ เห็นคนท่าทางแปลกๆ บ้างไหม?”คนท่าทางแปลกๆ งั้นเหรอ? หมายถึงคนที่สวมเสื้อกันหนาวคนนั้นหรือเปล่า?“นายก็เจอใช่ไหม!”เว่ยเหลิงได้คำตอบจากสายตาและสีหน้าที่เปลี่ยนไปจากแมวตัวนี้ เดิมทีเขาก็แค่ลองถามดูเฉยๆ ไม่ได้หวังว่าจะได้ข้อมูลที่เป็นประโยชน์อะไร นึกไม่ถึงว่ามันจะเห็นจริงๆ“โอเค ฉันไม่ถามอย่างอื่นแล้ว ฉันแค่อยากรู้ว่าคนคนนั้นจะทำอะไรกันแน่ หรือซ่อนของอะไรไว้” เว่ยเหลิงคาบบุหรี่ไว้พลางผายมือออก เพื่อแสดงให้เห็นว่าตัวเองไม่ได้มีจุดประสงค์ร้ายเจิ้งทั่นคิดสักพักก็ยกคางเพยิดไปทางบ้านเก่าๆ หลังนั้น“ขอบใจ!”ขณะที่เจิ้งทั่นตัดสินใจจะวิ่งหนีไปนั้น เว่ยเหลิงที่กำลังวิ่งไปทางบ้านเก่าๆ ก็พูดขึ้น “อย่าเพิ่งไปไหนนะ ฉันยังมีเรื่องอยากถามอีก ถ้านายหนีไปฉันจะไปตามจับกลับมา นายเชื่อไหมล่ะ?”เจิ้งทั่นรู้สึกถึงแสงสะท้อน ข้างหน้าเขามีแผ่นโลหะเสียบอยู่เจิ้งทั่นจ้องแผ่นโลหะที่กำลังสั่นอยู่ตรงปลายเท้าเขา พลางขยับหนวด แล้วนั่งลง เขายกเท้าเขี่ยแผ่นโลหะนั้น ภายในใจเต็มไปด้วยความพิศวง เขาหันไปมองชายคนที่วิ่งไปทางบ้านมุงหลังคากระเบื้องหลังนั้นพลางคิด ของที่คนสวมเสื้
