ก จะใช้เส้นทางประตูทิศเหนือ”สองครั้งก่อนเจิ้งทั่นไปเดินเล่นรอบๆ ศูนย์กลางการค้ามาซึ่งห่างจากเขตที่พักทางตะวันออกนี้ไปสองถนน ถ้าคนเดินไปก็ใช้เวลาราวๆ ยี่สิบนาที แต่ที่ศูนย์กลางการค้านั่นสามารถมองเห็นตึกสูงของมหาวิทยาลัยฉู่หัวได้อย่างชัดเจน มหาวิทยาลัยใหญ่มากจากด้านหนึ่งไปอีกด้านหนึ่งต้องผ่านถนนหลายเส้นคำพูดเมื่อครู่คนขับก็แค่พูดลอยๆ เท่านั้น เขาไม่ได้หวังว่าแมวจะเข้าใจในสิ่งที่เขาพูด คงทำได้แค่ให้มันโดยสารรถไปด้วยส่วนมันจะไปลงที่ไหนนั่นไม่ใช่เรื่องของเขาเวลาเกือบหกโมงภารกิจส่งของให้บูรพาซุปเปอร์มาเก็ตก็เสร็จสิ้นลง คนขับรถส่งเสียงบอกเจิ้งทั่นหนึ่งที แล้วขับรถไปทางประตูทิศเหนือของมหาวิทยาลัยดวงอาทิตย์ตกดินจนทำให้ขอบฟ้ากลายเป็นเส้นสีส้ม ที่โรงอาหารด้านทิศเหนือมีนักศึกษาเดินเข้าออกกันขวักไขว่ คาบสุดท้ายของวันเพิ่งเลิกได้ไม่นาน พวกเขากำลังพูดคุยกันถึงเรื่องราวระหว่างวันรถส่งของขับผ่านโรงอาหาร เจิ้งท่านที่นั่งอยู่ด้านหลังรถท่ามกลางความมืดกำลังจ้องมองเหล่านักศึกษา พลางคิดถึงตัวเองในสมัยก่อน อยู่ๆ ก็รู้สึกเจ็บปวดขึ้นมา ก่อนที่จะมาที่นี่เขาเป็นนักศึกษาชั้นปีที่สามขณะที่รถเคลื่อนตัวไปยังทางแยกใกล้ๆ โรงอาหารนั้นเจิ้งทั่นก็เห็นเด็กหนุ่มสวมชุดทำงานสีขาวถีบจักรยานเสือหมอบที่ส่งเสียงดังทุกอย่างยกเว้นเสียงกริ่งไปทางโรงอาหาร ถ้าหากมองข้ามตัวหนังสือที่ปักอยู่ที่อกเสื้อว่า ‘โรงอาหารทิศเหนือมหาวิทยาลัย
