จียวหย่วนที่อยู่ในสายพูดขึ้น “ขอโทษทีนะที่รบกวนเวลานอน”“……” เวรละ เถ้าแก่หูดีอะไรขนาดนั้นแต่สิ่งที่ทำให้อี้ซินรู้สึกโล่งอกก็คือรองศาสตราจารย์เจียวไม่ได้ติดใจเรื่องนี้ แต่พูดขึ้นว่า “ตอนนี้พอว่างไหม”“ว่างครับ!” อี้ซินรีบตอบทันที ต่อให้ไม่ว่างก็ต้องว่างยี่สิบนาทีผ่านไป อี้ซินก็มายืนอยู่ในห้องรับแขกของครอบครัวเจียว โดยเอากุญแจมาจากลิ้นชักโต๊ะทำงานของรองศาสตราจารย์เจียวนี่เป็นครั้งที่สองที่อี้ซินมาที่นี่ ครั้งแรกเขามาตอนประกาศผลสอบเมื่อช่วงกลางปีนี้ เขาเป็นนักเรียนคนแรกของรองศาสตราจารย์เจียว บวกกับตัวเขาเองเป็นคนมีความสามารถอาจารย์จึงให้ความสำคัญเชิญมากินข้าวที่บ้านอี้ซินไม่เคยเจอเจิ้งทั่น เวลาที่เจิ้งทั่นไปที่ตึกคณะนอกจากคนในครอบครัวเจียวแล้วก็ไม่มีใครรู้ ดังนั้นอี้ซินจึงรู้สึกแปลกใจที่ไม่รู้ว่าอาจารย์ที่ปรึกษาของตัวเองเลี้ยงแมวหลังจากเดินหาหนึ่งรอบก็ไม่พบแม้แต่เงาแมว อี้ซินเดินไปที่ครัวแล้วใช้โทรศัพท์ในห้องครัวโทรหารองศาสตราจารย์เจียว“อาจารย์เจียวครับ ไม่เจอแมวครับ แมวของอาจารย์หนีออกจากบ้านไปแล้วหรือเปล่าครับ” พูดจบอี้ซินก็อยากจะตบปากตัวเองเสียจริง ปากเสีย!“ปลั๊กแอร์ถอดออกไหม” พ่อเจียวหย่วนถาม“ถอดแล้วครับ! สวิตซ์เต้าเสียบในครัวก็ปิดเรียบร้อยแล้วด้วยครับ!” อี้ซินรีบตอบ เขาอธิบายลักษณะในครัว“อาจารย์เจียวครับ ผมไปซื้ออาหารแมวมาวางไว้ที่นี่ให้ดีไหมครับ” อี้ซินถาม“ไม่ต้องหรอก ขอแค่บนโซฟา
