ช่วงเวลาสำคัญอาหวงกับจ่าก็ไม่ได้วิ่งหนีเอาตัวรอดไปก่อน นับถือในน ้าใจมาก! อันที่จริงจ่าเตรียมจะวิ่งหนีแล้ว แต่พอเห็นว่าเพื่อนอีกสามตัวไม่ขยับ มันก็เลยพองขนยืนตัวแข็งอยู่ตรงนั้นด้วยควรทำไงดี?เจิ้งทั่นกำลังใช้ความคิดวิ่งหนีทันทีเป็นหนึ่งในวิธีที่ไม่เลวและถูกใช้บ่อย แต่เขาไม่แน่ใจว่าจะหนีออกไปได้อย่างปลอดภัยไหม สายตาของอีกฝ่ายยังคงจับจ้องอยู่ที่ตัวเขาและพรรคพวก คล้ายกับว่าหากมีการขยับตัวก็เท่ากับไปกระตุกเส้นด้ายแห่งความตายเข้า ชายแปลกหน้ายังคงไม่ลงมือทำอะไรยิ่งทำให้เจิ้งทั่นรู้สึกไม่ปลอดภัยทั้งสองฝ่ายจ้องกันอยู่แบบนั้นประมาณสองนาที ชายคนนี้ก็ยิ้มออกมา ทำให้บรรยากาศดูผ่อนคลายลงไปได้มาก เขาใช้สองมือโบกไปมาพลางพูด “แมวน้อยทั้งหลายไม่ต้องเครียดขนาดนั้นฉันแค่จะมารับสัตว์เลี้ยงของฉันไปเท่านั้นเอง”เขาพูดพลางชี้ไปที่หนูตะเภาที่หลบอยู่ข้างๆ เจิ้งทั่น แต่หนูตัวนั้นแสดงออกอย่างชัดเจนว่าไม่ไว้หน้าชายคนนี้ มันยิ่งขยับเข้าใกล้เจิ้งทั่นมากขึ้นคล้ายกับกำลังหลบเจิ้งทั่นเบาใจลง แต่ก็ยังไม่ประมาท เขารู้สึกว่าชายแปลกหน้าคนนี้เมื่อครู่ถือของอะไรอยู่แน่ๆ อาจจะเป็นมีดหรืออะไรก็แล้วแต่ ตอนนี้แค่เอามันซ่อนไว้เท่านั้นคนคนนี้เป็นใครกันแน่? เจิ้งทั่นสงสัยอยู่ในใจ“ลี่จือ มานี่เร็ว ถ้าไม่กลับไปเดี๋ยวเจ้าของจะเป็นห่วงนะ”ชายคนนี้ตะโกนเรียกหนูตะเภาตัวอ้วนกลมเหมือนไหมพรมที่หลบอยู่หลังเจิ้งทั่นหนูตะเภาไม่ขยับตัว มันไม่
