้งทั่นหมุนตัวกระโดดลงจากระเบียงเดินตามพ่อเจียวหย่วนเข้าไปในตึกพอกลับถึงบ้านแม่ก็กลับมาแล้ว แต่สายตาที่มองเจิ้งทั่นดูผิดแปลกไป มองเสียจนเขารู้สึกขนลุกไปทั้งตัว จึงรีบวิ่งเข้าไปในห้องของกู้โยวจื่อ เอาตัวไปหลบหลังประตูแล้วเงี่ยหูฟัง“มีอะไรเหรอ?” พ่อเจียวหย่วนถาม“อ่า อาหวงตายแล้วนะ” แม่เจียวหย่วนตอบเจิ้งทั่นอึ้งไป อาหวงที่หลายวันก่อนยังวิ่งเล่นไปมาท่าทางร่าเริงพลังเต็มเปี่ยม ทำไมถึงได้…เขาฟังพ่อกับแม่ของเจียวหย่วนคุยกันถึงได้รู้ว่าอาหวงถูก‘ตอน’ ไม่ใช่ ‘ตาย’ อาหวงกลายเป็นแมวขันทีแล้ว!“ฟังจากที่พี่หลิงเล่า ทำแบบนี้จะช่วยกำจัดนิสัยแย่ๆ ของอาหวงได้ พอดีกับที่อาหวงอายุได้แปดเดือนแล้ว ผ่าตัดได้…วันนี้พี่หลิงยังถามฉันว่าอยากเอาชาร์โคลไปทำแบบนั้นด้วยไหม ฉันเลยปฏิเสธไป” แม่เจียวหย่วนเล่าเจิ้งทั่นที่อยู่หลังประตูรู้สึกเย็นยะเยือก แต่พอได้ฟังประโยคหลัง เขาก็เบาใจไปไม่น้อย“แมวบ้านเราไม่ต้องทำ” พ่อเจียวหย่วนว่า “แมวแต่ละบ้านไม่เหมือนกัน แมวบ้านเขาเหมาะที่จะทำแบบนั้น แต่ของเรามันไม่แน่ ต่อไปถ้าพี่หลิงแนะนำอะไรอีกคุณปฏิเสธไปก็พอแล้ว”“อืม ฉันก็คิดแบบนั้นค่ะ” พอได้ยินคำตอบแบบนั้นรอยยิ้มก็ปรากฏบนใบหน้าของแม่เจียวหย่วนอีกครั้งส่วนเจิ้งทั่นที่อยู่หลังประตูก็ถอนหายใจอย่างโล่งอกยาวๆถ้าหากถูกส่งไปผ่าตัดจริงๆ เขายอมที่จะออกไปเร่ร่อนไกลๆดีกว่าต้องขึ้นเขียงถูกทำอะไรแบบนั้นเจิ้งทั่นไว้อาลัยให้อาหวงในใจ เมื่อก่อน
