่คนที่รับเลี้ยงตัวเองนั้นไม่ใช่พวกนักวิทยาศาสตร์ประหลาดห้องทำงานพ่อเจียวหย่วนอยู่ที่ชั้นสอง เป็นห้องทำงานเดี่ยวพ่อเจียวหย่วนเป็นหนึ่งในรองศาสตราจารย์เพียงไม่กี่คนของสถาบันวิทยาศาสตร์ชีวภาพแห่งมหาวิทยาลัยฉู่หัวที่มีห้องทำงานเดี่ยวเป็นของตัวเอง เวลาที่แม่เจียวหย่วนงานยุ่งมาก เด็กๆ ก็จะมาทำการบ้านที่นี่หรือไม่ก็นอนกลางวัน บางครั้งเจิ้งทั่นก็ตามมาด้วยแต่ทุกครั้งก็ต้องแอบๆ เข้ามา ไม่ซ่อนในกระเป๋าหนังสือก็ถูกห่อด้วยเสื้อผ้าพาเข้ามาพอเข้ามาในห้องทำงานพ่อเจียวหย่วนก็หยิบพวงกุญแจจากนั้นก็พาเจิ้งทั่นเดินขึ้นบันไดไปชั้นสี่ บริเวณชั้นสี่ไม่มีคนเจิ้งทั่นไม่เคยมาตรงนี้มาก่อนทางเดินที่เงียบสงัดจนได้ยินเสียงฝีเท้าของพ่อเจียวหย่วนชัดเจน ไฟทางเดินที่ควบคุมด้วยเสียงสว่างขึ้น เจิ้งทั่นมองป้ายที่อยู่หน้าห้องมิน่าล่ะถึงไม่มีคน เพราะที่นี่เป็นห้องเก็บอุปกรณ์น ้ายาต่างๆ แต่ว่า…เจิ้งทั่นทำจมูกฟุดฟิด เขาได้กลิ่นของสิ่งมีชีวิตบางประเภทพ่อเจียวหย่วนเดินไปหยุดอยู่ที่ห้องริมสุดแล้วใช้กุญแจไขประตูพอเปิดประตูก็ได้ยินเสียงจี๊ดๆ ดังขึ้นถึงแสงจะไม่ค่อยสว่าง เจิ้งทั่นก็ยังเห็นได้ชัดเจนว่าภายในห้องเป็นอย่างไรด้านข้างมีกรงเปล่าอยู่หลายอัน กรงเลี้ยงหนูขาวถูกวางไว้ในห้อง ส่วนด้านประตูมีแท่นทดลองขนาดเล็กกับชั้นวางของตั้งอยู่พ่อเจียวหย่วนเปิดไฟ วางถุงไว้บนแท่นทดลองพลางพูดกับเจิ้งทั่น “นายรออยู่ที่นี่ก่อน อย่าเพิ่งออกไปวิ่ง
