พลังบำเพ็ญเพิ่งแตะระดับฝึกกายขั้นเก้า ซ้ำยังไม่เคยแตะต้องเคล็ดวิชาเชียนจวินมาก่อน แล้วจะควบคุมดาบมารเล่มนี้ได้อย่างไร
“อย่าพูดมาก ส่งมา”
จ้าวหนิงตบฝ่ามือลงบนแผ่นหลังของจ้าวตงผิง ปลดค่ายกลอักขระเปิดกล่องดาบออก คว้ากระชากดาบแคบยาวสามฉื่อสองชุ่นสีดำสนิทออกมาถือไว้ ไม่พูดพร่ำทำเพลง เขาดึงดาบออกจากฝักแล้วพุ่งทะยานออกไป ทิ้งให้จ้าวตงผิงยืนเบิกตาค้างอยู่เบื้องหลัง
จ้าวหนิงจงใจรอจนถึงวินาทีนี้ค่อยลงมือ เพื่อบีบให้นักฆ่าทั้งหมดพุ่งจากเนินเขาลงมาตะลุมบอนบนถนนหลวง ทิ้งให้หัวหน้าของพวกมันยืนโดดเดี่ยวอยู่บนเนินดินเพียงลำพัง
เขารู้ดีว่าตบะของอีกฝ่ายบรรลุถึงระดับคุมปราณแล้ว ต่อให้เป็นเพียงระดับคุมปราณขั้นต้น หากมีลูกน้องคอยขัดขวาง ต่อให้เขามีเชียนจวินอยู่ในมือ ก็ไม่อาจมั่นใจเต็มร้อยว่าจะบั่นหัวมันลงมาได้
ทันทีที่ด้ามเชียนจวินสัมผัสฝ่ามือ ความคุ้นเคยก็แล่นพล่านซึมลึกเข้าสู่กระดูก จิตใจของจ้าวหนิงยิ่งเยือกเย็นและแน่วแน่ ชาติก่อนเขาฝึก ‘เคล็ดวิชาเชียนจวิน’ สำเร็จไปนานแล้ว หนำซ้ำยังเคยถือดาบเล่มนี้ควบม้าตะลุยศึกฝ่าดงเลือดมาหลายปี ฟาดฟันผู้บำเพ็ญเพียรเผ่าเป่ยหูขาดสะบั้นนับไม่ถ้วน ย่อมคุ้นเคยก
