หมอหลวงมากมายต่างขัดขวาง ยิ่งถ่วงเวลานานเท่าไหร่ โรคของจักรพรรดิก็ยิ่งอันตรายมากขึ้นเท่านั้น
ให้คนนอกมารักษาโรคให้กับจักรพรรดิ ตั้งแต่โบราณกาลมายังไม่เคยมีมาก่อน สถานการณ์คับขัน ทุกอย่างย่อมมีข้อยกเว้น
“น้องชาย เจ้ารักษาโรคขององค์จักรพรรดิได้จริงหรือ?”
ผู้เฒ่าอายุประมาณห้าสิบกว่าปีหยุดอยู่ตรงหน้าหลิวอู๋เสีย แววตาฉายแววโศกเศร้า ต่างจากสายตาของหมอหลวงคนอื่น ๆ ที่มองมายังหลิวอู๋เสียโดยสิ้นเชิง
ความโศกเศร้านี้แผ่ออกมาจากก้นบึ้งของหัวใจ ไม่ใช่แสร้งทำขึ้นอย่างแน่นอน
“ได้ ภายในเวลาก้านธูปไหม้ ข้าสามารถทำให้องค์จักรพรรดิฟื้นขึ้นมาได้ ภายในหนึ่งชั่วยามก็ลงจากเตียงได้ และภายในสามวันร่างกายก็จะกลับมาเป็นปกติ”
ทุกคนจ้องมองหลิวอู๋เสียราวกับสัตว์ประหลาด
ฟ่านเจินอยากจะเปิดปากห้ามหลายครั้ง แต่คำพูดได้หลุดออกไปแล้ว จะห้ามก็ไม่ทันเสียแล้ว
ถ้าไม่ใช่จักรพรรดิทรงประชวรหนักจนทุกคนไม่กล้าหัวเราะ คาดว่าทุกคนที่อยู่ในเหตุการณ์คงจะพากันหัวเราะลั่น หาว่าเขาเป็นบ้าไปแล้ว
