จักรพรรดิฟื้นคืนสติอย่างกะทันหัน… ช่างเกินความคาดหมายเสียจริง
นอกจากสีหน้าที่ดูอ่อนล้าลงเล็กน้อย ทุกอย่างก็ดูเป็นปกติ ไม่ได้ดูเหมือนคนใกล้สิ้นลมหายใจ
“ข้ารู้สึกเหนื่อยล้าเล็กน้อย ฟ่านเจินกับยวี่เซิงอยู่คุยกับข้าต่อ ส่วนคนอื่น ๆ ออกไปก่อนเถอะ”
จักรพรรดิสั่งให้ทุกคนถอยออกไป เหลือเพียงฟ่านเจิน เฉินยวี่เซิงและหลิวอู๋เสียเท่านั้น
แม้แต่สามองค์หญิงและสององค์ชายก็ไม่มีข้อยกเว้น หากปราศจากพระบัญชาย่อมไม่อนุญาตให้ผู้ใดก้าวเข้ามาในสถานที่แห่งนี้ได้
“พวกกระหม่อมทูลลา”
เหล่าหมอหลวงต่างคำนับและค่อย ๆ ถอยหลังออกไป
“ช้าก่อน!”
เฉินยวี่เซิงขัดจังหวะขึ้นมากะทันหัน เหล่าหมอหลวงและอ๋องยงเสียนจึงหยุดชะงัก
“กัวปู้ชิว ยังจำคำพูดเมื่อครู่ได้หรือไม่!”
เมื่อครู่กัวปู้ชิวกับหลิวอู๋เสียได้ตกลงกันไว้ หากจักรพรรดิฟื้นคืนสติภายในหนึ่งก้านธูป เขาจะต้องตบหน้าตัวเองสิบครั้ง
หลังจากที่จักรพรรดิฟื้นคืนสติ ทุกคนจงใจไม่พูดถึงเรื่องนี้ แต่เฉินยวี่เซิงกลับไม่คิดเช่นนั้น หากหลิวอู๋เสียไม่ยอมเสี่ยงชีวิต พวกเขาคงไม่มีวันยอมให้หลิวอู๋เสียรักษาจักรพรรดิ เรื่องนี้จะปล่อยผ่านไปไม่ได้เด็ดขาด
“เฉินยวี่เซิง เจ้า…”
