เวลาผ่านไปประมาณครึ่งหนึ่งของถ้วยชาที่หมอหลวงพูดไว้ จักรพรรดิเริ่มหายใจติดขัดเป็นบางครั้ง
“เจ้าหนู ที่นี่คือวังหลวง หากเจ้าพูดผิดแม้แต่คำเดียว จะต้องโทษถึงชีวิต”
หมอหลวงอีกคนยืนขึ้น ใบหน้าไม่เป็นมิตรอย่างยิ่ง
“ช่างเหลวไหลสิ้นดี ใครกันที่พาเขามาที่นี่ ไล่เขาออกไปเดี๋ยวนี้ โรคขององค์จักรพรรดิ แม้แต่พวกเราที่เป็นหมอหลวงอาวุโสต่างก็จนปัญญา เด็กน้อยอ่อนหัดเช่นเขา กล้าดีอย่างไรถึงบังอาจพูดจาโอหังว่ารักษาโรคขององค์จักรพรรดิได้ ช่างน่าขันเสียจริง”
หมอหลวงอีกคนพูดขึ้น เขาอายุมากแล้ว ร่างกายผอมแห้ง แต่แววตายังคงเฉียบคม เขาถวายการรักษาจักรพรรดิมาแล้วสองรุ่น มีฝีมือทางการแพทย์ที่ล้ำเลิศ เป็นถึงหมอเทวดาอันดับหนึ่งแห่งราชวงศ์ต้าเยี่ยน… กัวปู้ชิว
“ท่านหมอกัว อย่าเพิ่งโมโหไปเลย ข้าเชื่อมั่นในฝีมือการแพทย์ของน้องหลิว เชื่อว่าต้องรักษาโรคขององค์จักรพรรดิได้อย่างแน่นอน”
เฉินยวี่เซิงก้าวออกมา พวกเขารักษาไม่หาย ไม่ได้หมายความว่าคนอื่นจะรักษาไม่หาย นี่เป็นคนละกรณีกัน
“พระวรกายขององค์จักรพรรดิ ใครจะกล้ารักษาตามใจชอบ รีบไล่มันออกไปจากวังเดี๋ยวนี้”
เหล่าหมอหลวงทยอยกันออกมา ไม่เปิดโอกาสให้หลิวอู๋เสียได้รักษา
