เฮ่ารีบถามอย่างร้อนใจ
หูเฮ่าหมายปองหลิวเหมยเอ๋อร์มานานแล้ว ยิ่งไปกว่านั้นที่ทุ่งหญ้าแห่งนี้ไม่เคยมีใครมาเยือนเป็นเวลาหลายเดือน หลิวเหมยเอ๋อร์จะมีคู่หมั้นได้อย่างไร?
“ยายเฒ่าหลิว คำแก้ตัวเช่นนี้ใช้ได้ผลกับพวกเราหรือ? ข้าเกรงว่าตอนนี้เจ้าคงหาใครมาอ้างเป็นคู่หมั้นไม่ได้หรอก” ใบหน้าของหูหยุนซานมืดครึ้มลง
เผชิญหน้ากับการกดดันของหูหยุนซาน คิ้วที่ขมวดมุ่นของยายเฒ่าหลิวก็ค่อย ๆ คลายออก
“ใครบอกว่าเป็นคำแก้ตัว? คุณหนูของข้าหมั้นหมายกับคุณชายหลี่ผู้นี้” ยายเฒ่าหลิวชี้ไปที่หลี่ลี่
“ไอ้สารเลวนี่คือใคร?” หูเฮ่าถามอย่างโกรธจัด
“เป็นอัจฉริยะที่ฝึกฝนในสำนักล่าง ได้เพียงเดือนเดียวก็ได้ขึ้นมาฝึกฝนที่สำนักกลาง ครั้งนี้มาทำงานที่ทุ่งหญ้าแห่งนี้ ได้พบรักกับคุณหนูของข้า ทำไม? ไม่คู่ควรกับคุณหนูของข้า สู้เด็กเหลือขออย่างเจ้าไม่ได้หรือ?” ยายเฒ่าหลิวเงยหน้าขึ้น ใบหน้าเต็มไปด้วยความดูถูก
หลิวเหมยเอ๋อร์หน้าแดงก่ำ ซ่อนตัวอยู่ในอ้อมอกของยายเฒ่าหลิว ไม่กล้าโผล่หน้าออกมาอีก
ตอนแรกหลี่ลี่รู้สึกตกตะลึง แต่เมื่อเห็นท่าทางกดดันของคนทั้งสาม เขาก็รู้ว่าวันนี้ต้องช่วยหลิวเหมยเอ๋อร์ หลิวเหมยเอ๋อร์เป็นหญิงสาวที่ดี และเคยช่วยเหลือเขาไว้ เขาไม่สามารถเนรคุณได้
“เจ้าหนู สิ่งที่ยายเฒ่าหลิวพูดเป็นเรื่องจริงหรือ?” หูหยุนซานพุ่งเข้ามาหาหลี่ลี่ จ้องมองเขาด้วยความเกลียดชัง
“ใช่ พวกข้ารักกัน และผู้ใหญ่ก็เห็นด้วย มีปัญหาอะไรหรือขอรับ
