ยวฮั่นเข้าไปในศิลาสุริยัน เขาก็ขาดการติดต่อไปโดยสิ้นเชิง ผ่านไปสามวัน ศิลาสุริยันกลับไม่มีการเคลื่อนไหวแม้แต่น้อย อีกทั้งคนอื่นต่างก็เข้าใกล้ศิลาสุริยันไม่ได้เช่นกัน“นี่ผ่านไปสามวันแล้ว เกรงว่าคงตายไปแล้วกระมัง!”เมื่อเห็นศิลาสุริยันยังคงนิ่งไม่เคลื่อนไหว หวงเหรินจึงหัวเราะเสียงเย็น เขาอยากให้เซียวฮั่นตกตายอยู่ที่นี่ใจแทบขาด เพราะเมื่อพบเซียวฮั่นทีไร เขามักจะเกิดเรื่องไม่ดี“หุบปากร้ายๆ ของเจ้าเสีย!”ได้ยินเช่นนั้น ฉายทงเทียนจึงกุมขวานอำมหิตด้วยสีหน้าเคร่งขรึมสายตากวาดมองหวงเหรินหนึ่งครา แล้วเอ่ยขึ้นด้วยน˺าเสียงเจือแววจ้องสังหาร
“หึ!”คนสบถเสียงเย็นชา หวงเหรินสะบัดแขนเสื้อหนึ่งครา แล้วไม่สนใจฉายทงเทียน ตอนนี้ความรู้สึกในใจเขาไม่เลวเลย อย่างน้อยการเดินทางครั้งนี้เขาได้เก็บเกี่ยวไม่น้อย อีกทั้งนี่ยังเป็นเพียงวิหารชั้นแรกเท่านั้นหากขึ้นไปวิหารชั้นที่สองจะเป็นเช่นไร?เมื่อคิดมาถึงตรงนี้ หวงเหรินก็พาองครักษ์ทั้งสองไปยังวิหารชั้นสองอย่างไม่พูดไม่จา เมื่อคนอื่นเห็นเช่นนั้น จึงทยอยขึ้นไปยังวิหารชั้นสองโดยไม่ลังเลเช่นกันสุดท้ายเหลือเพียงฉายทงเทียนที่ยังคงอยู่ด้านหน้าศิลาสุริยันเพราะเขาไม่เชื่อว่าเซียวฮั่นจะตกตายไปเช่นนี้ จากความสามารถของเซียวฮั่น คงไม่ถูกยอดฝีมือขั้นราชันแห่งโลกระดับที่หนึ่งสังหารอย่างแน่นอน“วิ้ง!”หลังจากที่ฉายทงเทียนรอมาสามวัน ในที่สุดเงาร่างของเซียวฮั่นก็เดินออกมาจากศิลาสุริยั
