้ช่างประหลาดยิ่งนัก ราวกับได้พบญาติสนิทก็มิปาน“เจ้ามาแล้ว!”
คำกล่าวสามคำที่ดูเรียบง่ายกลับทำให้เซียวฮั่นมีสีหน้าแปรเปลี่ยนทันที สายตาจับจ้องอยู่บนเงาร่างนั้น ทันใดนั้นก็เอ่ยเป็นภาษาสำเนียงหัวเซี่ยด้วยเสียงสั่นเครืออย่างคาดไม่ถึงเล็กน้อย“เจ้า…คือ…ใคร?”“ช้าคือใคร? เหอะๆ ผ่านมานานมากแล้ว ข้าเองก็ลืมเช่นกัน ข้ารู้เพียงคนอื่นเรียกข้าว่าเทพสังหาร!”เงาร่างเลือนรางในชุดคลุมสีขาวคลี่ยิ้มเล็กน้อย แล้วตอบเซียวฮั่นด้วยภาษาที่คุ้นเคยเกินบรรยายนี่ไม่ใช่ภาษาเดียวกับโลกหงเหมิง เป็นสำเนียงที่ชาวหัวเซี่ยมีเท่านั้น เซียวฮั่นคิดว่าชีวิตนี้ตนจะไม่ได้ยินอีกแล้ว เขาเองก็คิดไม่ถึงว่าตนจะได้ยินภาษาที่มาจากดินแดนหัวเซี่ยในโลกหงเหมิง“เทพสังหาร? เจ้ามาจากหัวเซี่ยหรือ?”สายตาจับจ้องไปที่เงาร่างสีขาว ตอนนี้เซียวฮั่นตะโกนออกมาเสียงดัง“ใช่หรือไม่ วันหน้าเจ้าก็จะรู้เอง ข้าทิ้งสิ่งของไว้ในวิหารชั้นสุดท้ายให้เจ้าเล็กน้อย ข้าจะรอเจ้าในอนาคต เมื่อถึงตอนนั้นเจ้าก็จะรู้ฐานะ
ของข้า! แน่นอนว่าบางทีอาจไม่ต้องรอถึงอนาคต อีกไม่นานพวกเราอาจมีโอกาสพบหน้ากันอีก!”เมื่อสิ้นเสียงของเงาร่างในชุดคลุมสีขาว เงาร่างก็เริ่มเลือนหายไปต่อหน้าต่อตาเซียวฮั่น แล้วกลายเป็นความว่างเปล่าในที่สุดในวิหาร ตอนนี้ผ่านไปสามวันแล้ว สมบัติล˺าค่าทั้งหมดถูกฝูงชนตักตวงไปจนเกลี้ยง มีเพียงศิลาสุริยันก้อนหนึ่งที่ไม่มีผู้ใดได้ไปเพราะสามวันก่อนหน้านี้ ตอนที่เซี
