ี ชาติหน้าอย่าได้พบข้าอีกเลย!”เมื่อเห็นเงาร่างในชุดคลุมสีดำและใบหน้าที่ซีดเผือดเล็กน้อยอยู่ภายนอกห้องกำลังยืนอย่างไม่ขยับเขยื้อน เย่เซียวก็ผสานรวมเข้าไปในเงาของอีกฝ่าย“อั่ก!”โลหิตได้พุ่งทะลักออกมาจากหน้าอกของเงาร่างสายนั้น ใบมีดไร้รูปร่างเล่มหนึ่งแทงทะลวงหน้าอกของเซียวฮั่น ฉากนี้เหมือนกับตอนที่เซียวฮั่นถูกเย่เซียวสังหารในครั้งแรกทุกประการเมื่อเย่เซียวโจมตีด้วยการสังหาร จากนั้นเขาก็ไม่สนใจร่างของเซียวฮั่นอีกต่อไป เงาร่างได้วาบผสานรวมกับเงาในความมืดมิดอีกครั้งแต่ไม่รู้ว่าเพราะเหตุใด เย่เซียวจึงเกิดความรู้สึกคุ้นเคยยิ่งนัก ความรู้สึกนี้ราวกับเคยสัมผัสมาแล้ว
เมื่อนึกมาถึงตรงนี้ เย่เซียวก็หันหน้าไปมองเงาร่างสายนั้นหนึ่งคราเพียงแค่มองก็ทำให้เย่เซียวถึงกับตกตะลึง เพราะเงาร่างที่เดิมทีควรถูกตนสังหาร กำลังมองตนด้วยใบหน้าแย้มยิ้มใช่แล้ว ดวงตาของอีกฝ่ายกำลังจับจ้องมาที่ตน ใบหน้าที่ซีดเผือดเล็กน้อยประดับรอยยิ้มที่คุ้นเคยเกินบรรยาย รอยยิ้มนั้นเย่เซียวไม่มีวันลืมตลอดชีวิต“บัดซบ!”เย่เซียวลอบด่าในใจ เขาคิดว่าต้องตายอย่างแน่นอน เหตุใดไม่ว่าไปที่ไหนก็ต้องพบเจ้าสัตว์ประหลาดตนนี้ตลอด“บังเอิญจริงๆ พวกเราพบกันอีกแล้ว!”คนคลี่ยิ้ม เซียวฮั่นมองเย่เซียวพลางเอ่ย วินาทีที่เย่เซียวออกมือเซียวฮั่นก็รู้ว่าอีกฝ่ายไม่ได้พุ่งเป้ามาที่ตน เกรงว่าคงพุ่งเป้าไปที่ฮั่วเฉินจื่อ“ช่างบังเอิญยิ่งนัก!”แม้ว่ายามนี้ เย่เซียวจะย
