องวั่งเทียน ถึงยามนั้นต่อให้อยากตายก็ยังยาก
ภายในโรงเตี๊ยม หลังจากเซียวฮั่นชำระล้างร่างกายให้สะอาดจนเสร็จ เขาก็เปลี่ยนมาสวมใส่ชุดคลุมสีขาว ก่อนจะเดินมาที่ข้างหน้าต่างแล้วจึงรินสุราให้ตนเองหนึ่งจอก จากนั้นก็ทานข้าวดื่มสุราเพียงลำพังตอนนี้หลี่ซงเจ้าเมืองได้พาผู้อาวุโสสายนอกเหล่านั้น รวมถึงยอดฝีมือที่พลังขั้นต˹าอยู่ในขั้นจักรพรรดิแห่งโลกหลายสิบคนล้อมรอบโรงเตี๊ยมทั้งหลังไว้แล้วแต่ทว่าสีหน้าของเซียวฮั่นผู้อยู่ในโรงเตี๊ยมกลับไม่แปรเปลี่ยนอารมณ์ที่แสดงออกมาก็ไม่เปลี่ยนไปแม้เพียงนิดเดียว เขายังคงตั้งหน้าตั้งตาจิบสุราเลิศรสในจอกของตน“เจ้าหนุ่มสังหารคนของข้างั้นรึ?” บัดนี้สายตาของหลี่ซงจ้องเขม็งไปยังเซียวฮั่น ก่อนจะเอ่ยขึ้นอย่างแปลกใจเล็กน้อย เพราะด้วยการรับรู้ของเขา ชายหนุ่มชุดคลุมสีขาวตรงหน้าผู้นี้ไม่มีคลื่นพลังอันใดชุดที่สวมใส่ก็เป็นเพียงชุดคลุมยาวธรรมดา แม้แต่กระบี่เหล็กสีดำขลับที่เขาแบกไว้บนหลังเล่มนั้นก็ยังดูเรียบง่ายเกินบรรยาย ไม่สามารถมองออกได้เลยว่าเซียวฮั่นมีสิ่งใดพิเศษเกรงว่าสิ่งที่ดูพิเศษเพียงอย่างเดียวคงเป็นการที่อีกฝ่ายยังสามารถสงบนิ่งทั้งที่อยู่ภายใต้กองทัพพกอาวุธนี้ และสงบถึงขั้นที่สามารถจิบสุราเพียงคนเดียว
“สุราเป็นสุราชั้นยอด แต่เสียดายที่หาคนร่วมดื่มสุรากับข้าไม่พบ”เซียวฮั่นวางจอกสุราลง ก่อนจะเอ่ยพลางส่ายศีรษะโดยมิได้แยแสคำกล่าวของหลี่ซงโดยสิ้นเชิง และอาจถึงขนาดที่เขาไม่ได
