ียงอันเฉยชา เซียวฮั่นก็มิได้คิดจะออกมือกำจัดหวังผิงและหลี่ซงต่อให้กล่าวอย่างไรอีกฝ่ายก็เป็นคนของหอเทียนจี๋ เขาจึงยังต้องไว้หน้าหอเทียนจี๋บ้าง และถึงอย่างไรเขาเองก็ถือว่าเป็นแขกกิตติมศักดิ์หอเทียนจี๋ส่วนหอเทียนจี๋จะลงโทษสองคนนี้อย่างไรก็มิได้อยู่ในขอบเขตการพิจารณาของเขาแล้ว เพียงแต่อย่างน้อยที่สุดหลี่ซงที่เป็นเจ้าเมืองก็อย่าคิดจะได้ดำรงตำแหน่งต่อไปนี่เป็นเพียงฉากคั่นเล็กๆ สำหรับเซียวฮั่นเท่านั้น เขาเพียงแค่เดินทางผ่านเมืองวั่งเทียน หากอีกฝ่ายไม่ยุแหย่เขา ทั้งสองฝ่ายก็คงอยู่ร่วมกันอย่างสงบสุขและพรุ่งนี้เซียวฮั่นก็เดินทางออกจากเมืองวั่งเทียนแล้ว คงทำได้เพียงโทษหลี่ซงที่หน้าเงินคิดว่ามีแกะอ้วนตัวหนึ่งมายังเมืองวั่งเทียนหารู้ไม่ว่าพอมาเจอ มันกลับทำร้ายตัวเขาเองดังคำกล่าวที่ว่าคนตายเพราะความร˹ารวย นกตายเพราะความตะกละ เมื่อมีความคิดเช่นนี้ ก็กล่าวได้เพียงว่าหลี่ซงได้ล่วงเกินคนที่ไม่ควรล่วงเกินเสียแล้ว
เพียงแต่สิ่งที่เซียวฮั่นไม่รู้ก็คือเพราะคำกล่าวของเขานี่เองได้ทำให้โครงสร้างขุมอำนาจของเมืองวั่งเทียนเปลี่ยนไปอย่างใหญ่หลวงในทันทีเกรงว่าอย่างน้อยที่สุดเมืองวั่งเทียนคงไม่มีเจ้าเมืองคนใหม่ได้ในเวลาอันรวดเร็ว
