มู่เยว่อิ่งครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง นางคิดวิธีออกแล้ว เพียงแต่ลำบากหน่อย หลิวอู๋เสียช่วยนางไว้มากขนาดนี้ การเสี่ยงช่วยเขาหากระดาษยันต์หนึ่งใบถือเป็นการตอบแทน
“เช่นนั้นก็ขอบคุณพี่สาวมู่มาก!”
หลิวอู๋เสียลุกขึ้นยืน เพื่อไม่ให้เสียเวลาพักผ่อนของมู่เยว่อิ่ง
มู่เยว่อิ่งเดินไปส่งหลิวอู๋เสียที่ชั้นเก้าด้วยตัวเอง ส่วนที่เหลือก็มอบให้สาวใช้ หลิวอู๋เสียจะได้คุ้นเคยกับสภาพแวดล้อมของหอตันเป่า
ในฐานะหัวหน้าปรมาจารย์หลอมโอสถของหอตันเป่า ย่อมมีห้องหลอมโอสถเป็นของตัวเอง
“หัวหน้าปรมาจารย์หลิว!”
พึ่งจะถึงชั้นสี่ ปรมาจารย์เม่าก็ปรากฏตัวขึ้นและทักทายหลิวอู๋เสียอย่างนอบน้อม ช่วงนี้หอตันเป่าประสบปัญหาหนักหนา การกลับมาของหลิวอู๋เสียทำให้พวกเขามองเห็นความหวัง
“ปรมาจารย์เม่า ท่านเอาอะไรมาพูด ข้าอับอายยิ่งนัก ต่อไปนี้ท่านเรียกข้าว่าอู๋เสียเถอะ ข้าจะได้สบายใจยิ่งกว่า”
หลิวอู๋เสียรีบค้อมศีรษะทักทาย หอตันเป่าโดยรวมแล้ว ปรมาจารย์หลอมโอสถหลายคนให้ความเคารพเขาอย่างดี ไม่ได้มีท่าทีรังเกียจแต่อย่างใด
เขาแย่งชิงตำแหน่งหัวหน้าปรมาจารย์หลอมโอสถจากปรมาจารย์เม่า หากเป็นคนอื่นคงจะเกลียดชังเขาไปนานแล้ว
