หลิวอู๋เสียพูดจบก็ลุกขึ้นยืน ยกมือคารวะจางซู่ลี่ ไม่ได้ตอบตกลงแต่ก็ไม่ได้ปฏิเสธ ท่าทีของเขาได้บอกกับอีกฝ่ายแล้ว … ข้าขอรับน้ำใจของท่านไว้ แต่บางเรื่องข้าตอบตกลงได้ บางเรื่องข้าตอบตกลงไม่ได้
หากขาดแคลนทรัพยากร เขาสามารถหามาเองได้ แต่การทรยศสำนักศึกษาจักรวรรดิไม่อาจตอบตกลงได้ ความบาดหมางระหว่างเขากับฉินลี่ไม่เกี่ยวข้องอะไรกับสำนักศึกษาจักรวรรดิ
เขาให้เกียรติจางซู่ลี่มากพอแล้ว ไม่ได้ปฏิเสธในทันทีและยังรับน้ำใจของอีกฝ่ายเอาไว้ด้วย ไม่ใช่เพราะหลิวอู๋เสียกลัวเขา แต่ไม่ต้องการก่อปัญหาที่ไม่จำเป็นให้เสียเวลาบ่มเพาะพลังของตัวเอง
ที่สำคัญที่สุด หลิวอู๋เสียไม่เคยทำอะไรตามคำสั่งของใคร หากวันนี้เขาตอบตกลงจางซู่ลี่ ในอนาคตที่สำนักศึกษาเทียนมู่ เขาก็จะต้องตกอยู่ภายใต้อาณัติของคนอื่น
รับของเขามาแล้วก็ต้องรู้จักตอบแทน หากแม้แต่เหตุผลตื้นเขินเช่นนี้ยังไม่เข้าใจ หลิวอู๋เสียก็คงใช้ชีวิตมาอย่างไร้ค่า
“หลิวอู๋เสีย เจ้ารู้หรือไม่ว่าหากเจ้าก้าวขาออกจากห้องนี้ไป ผลลัพธ์จะเป็นเช่นไร?”
จางซู่ลี่ลุกขึ้นยืน สีหน้าที่เคยอ่อนโยนแปรเปลี่ยนเป็นรอยยิ้มเยาะเย้ย
