จู่ ๆ ก็มีหญิงงามที่งดงามไม่แพ้สวีหลิงเสวี่ยปรากฏตัวขึ้น หลิวอู๋เสียมีวาสนาอันใดกัน ถึงทำให้สองหญิงงามที่หาได้ยากบนโลกยอมออกหน้าปกป้องเขาเช่นนี้
“เจ้ามาได้อย่างไร?”
หลิวอู๋เสียเอามือลูบจมูกโดยไม่รู้ตัว ไม่คิดว่าองค์หญิงสามจะตามเขามาถึงที่นี่
“ข้ามาไม่ได้หรือไง?”
เฉินรั่วเยียนทำท่าทางน่ารักน่าเอ็นดู ทั้งที่อายุมากกว่าหลิวอู๋เสียหลายปี แต่นางกลับดูเหมือนเด็กที่ยังไม่โต
ทันใดนั้นหลิวอู๋เสียก็รู้สึกได้ถึงสายตาที่ร้อนแรงจ้องมองมาที่เขา หัวใจกระตุกขึ้นมาทันที สวีหลิงเสวี่ยกำลังจ้องมองเขาด้วยความโกรธ
เขาถอยหลังไปหนึ่งก้าว พยายามรักษาระยะห่างจากเฉินรั่วเยียนเอาไว้ เพื่อไม่ให้สวีหลิงเสวี่ยเข้าใจผิด
เฉินรั่วเยียนจ้องมองไปที่ใบหน้าของสวีหลิงเสวี่ย ทั้งสองต่างตกตะลึงในความงามของกันและกัน บุคลิกที่สูงส่งของสวีหลิงเสวี่ยนั้นไม่มีใครเลียนแบบได้
ทั้งสองแผ่รัศมีที่แตกต่างกัน สวีหลิงเสวี่ยเปรียบเสมือนดอกกล้วยไม้ในหุบเขา ลึกลับ เย็นชา งดงามจนผู้คนไม่กล้ามองตรง ๆ ราวกับนางฟ้าจากสรวงสวรรค์
