างไปเสียแต่เนิ่น ๆ ดีกว่า”
เหลิงเหมยไม่ได้รับผลประโยชน์ใด ๆ ก็พลิกหน้ามือเป็นหลังมือทันที นางต่อว่าหลี่ลี่อย่างรุนแรง
หลี่ลี่ส่งเสียง “ฮึ” ในลำคอ “ท่านอาจารย์ ข้ามาที่นี่เพื่อทำงานรับใช้ รีบจัดการงานให้เรียบร้อยเถอะ ข้าไม่ได้มาที่นี่เพื่อฟังท่านสั่งสอน” สีหน้าของเขาดูบึ้งตึงอย่างมาก เขาขัดจังหวะสตรีผู้นั้น ที่ยังคงด่าทอไม่หยุด
“เจ้า? เจ้ากล้าขัดคอข้าหรือ? ดี ดีมาก…”
เหลิงเหมยโกรธจนเนื้อบนใบหน้าสั่น เหยียดหยิบแผ่นไม้ไผ่ที่เขียนภารกิจรับใช้ขึ้นมา โยนให้หลี่ลี่
เขารับมา หันหลังเดินออกไป ทิ้งให้เหลิงเหมยยืนกัดฟันกรอดแช่งด่าอยู่ข้างหลัง
ในเมื่อนางดูถูกเขา เขาก็ไม่จำเป็นต้องทำดีกับนาง อย่างไรเสีย ผู้ดูแลที่เขาทางเหนือ นอกจากตอนที่ต้องมาทำงานรับใช้แล้ว ก็ไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกัน ไม่เห็นจำเป็นต้องสนใจ
แม้แต่อาจารย์ผู้สอนที่สำนักกลางก็ยังไม่มีใครอวดดีเช่นนี้ หากศิษย์ไม่ได้รับความสำคัญจากอาจารย์ อย่างมากก็แค่เรียนรู้ด้วยตนเอง การฝึกฝนขึ้นอยู่กับความพยายามของตนเอง อาจารย์ไม่สามารถฝึกฝนแทนศิษย์ได้ ความสัมพันธ์ระหว่างอาจารย์กับศิษย์ไม่ใช่ความสัมพันธ์แบบพึ่งพาอาศัยกันขนาดนั้น ไม่รู้ว่าเหลิงเหมยผู้นี้ทำตัวอวดดีไปเพื่ออะไร
หลี่ลี่เดินขึ้นเขาไปตามที่อยู่ที่เขียนไว้บนแผ่นไม้ไผ่ ระหว่างทางมีทหารยามตรวจตราอยู่ เมื่อเห็นภารกิจของเขา ก็ยิ้มออกมา “เจ้าไปทำให้ผู้ดูแลเหลิง ไม่พอใจหรือ? ถึงได้โดนใช้งานสกปรกแบ
