วกเจ้าอย่างไรก็ได้ พวกเจ้าไม่มีทางขัดขืนได้หรอก เอาล่ะ ข้าก็ไม่รังแกศิษย์อ่อนแออย่างเจ้าหรอก ให้โอกาสเจ้าเลือก เจ้าอยากจะทำงานรับใช้อะไรล่ะ?”
หลี่ลี่ถูกดูถูกอย่างรุนแรง ครุ่นคิดในใจว่ายังสามารถเลือกได้อีกหรือ? เขาถามด้วยความสงสัย “ไม่ทราบว่ามีงานรับใช้อะไรบ้างขอรับ?”
เหลิงเหมยสตรีวัยกลางคน ยื่นมืออ้วน ๆ ออกมา “งานรับใช้มีให้เลือกมากมาย…” แล้วเธอก็ไม่พูดอะไรอีก
เขาเข้าใจในทันที เขาแสร้งยิ้มเจื่อน ๆ “อ้อ ที่แท้ก็มีธรรมเนียมเช่นนี้อยู่ด้วย น่าเสียดาย ข้าน้อยรีบร้อนมาสำนักกลางจนลืมพกเงินติดตัวมาเลย อ๊ะ ถูกพวกศิษย์ สำนักล่าง … เรื่องน่าเศร้า ไม่พูดแล้วดีกว่า”
เพราะไม่ใช่คนที่จะยอมเสียเงินให้กับหญิงชั่วผู้นี้เพียงเพื่อจะได้ทำงานรับใช้ง่าย ๆ นิสัยของเขาค่อนข้างตรงไปตรงมา ในอดีตเขาต้องจำยอมเพราะต้องพึ่งพาอาศัยผู้อื่น แต่ตอนนี้เขามีความแข็งแกร่งแล้ว จึงไม่ต้องการทนต่อความอยุติธรรมที่ไม่จำเป็นอีกต่อไป ยิ่งไปกว่านั้นสีหน้าของหญิงผู้นี้ช่างน่ารังเกียจนัก เขาไม่อยากส่งเสริมความอวดดีของนาง
“เจ้า? ยาจกอย่างเจ้า ยังฝันหวานว่าจะได้เรียนต่อในสำนักอย่างนั้นหรือ? อย่าเพ้อฝันไปเลย เจ้าเป็นแค่เด็กกำพร้า ไม่มีญาติพี่น้อง ไม่มีครอบครัวคอยสนับสนุน การที่เจ้ามาสำนักกลางได้ ถือว่าเป็นบุญวาสนาของเจ้าแล้ว เจ้ารู้หรือไม่ว่าการฝึกฝนนั้นสิ้นเปลืองมาก? ข้าว่าเด็กกำพร้าอย่างเจ้า อย่าไปเสียเวลาฝึกฝนเลย ออกจากสำนักกล
