กระดูกมือแตกละเอียด เฉียนคุนรู้สึกเจ็บปวดจนดวงตาแทบถลนออกมานอกเบ้าตา สูญเสียถุงมือวายุอัสนี เท่ากับเสือร้ายสูญเสียเขี้ยวเล็บแหลมคม โทสะอันไร้ที่สิ้นสุดของหลิวอู๋เสียกำลังรอเขาอยู่
ความเจ็บปวดแสนสาหัสทำให้เฉียนคุนหายใจเข้าลึก ใบหน้าซีดขาว มือทั้งสองข้างถือว่าพิการแล้ว
หลิวอู๋เสียก้าวเท้าไปหาเฉียนคุนทีละก้าว หมัดเมื่อเมื่อครู่ดูดปราณแท้ของเขาไปประมาณเจ็ดส่วน ตันเถียนไท่หวงเหือดแห้งชั่วขณะ เขาหยิบโอสถออกมาหนึ่งกำมือกลืนลงคอ ปราณแท้ฟื้นตัวอย่างรวดเร็ว
ติ่งเทพสูบกลืนสวรรค์ดูดกลืนอย่างต่อเนื่อง พลังปราณโดยรอบถูกดูดซับเข้าไป กลายเป็นของเหลวไหลเข้าสู่ตันเถียน
เพียงไม่กี่ลมหายใจ ปราณแท้ฟื้นตัวประมาณห้าส่วน ความเร็วในการฟื้นตัวช่างน่าขนลุก
ดาบเสียเหรินถูกชักออกมาอีกครั้ง จำเป็นต้องจบการต่อสู้โดยเร็ว พรรคมังกรแดงยังมีคนอีกกว่าพันคน ต้องฆ่าเฉียนคุนเท่านั้น ถึงจะทำให้พวกมันหวาดกลัวไม่กล้าลงมือ
คมดาบฟาดฟันลงไปอย่างรุนแรง รวดเร็วราวสายฟ้า ไม่เปิดโอกาสให้เฉียนคุนได้ตั้งตัว
“ตูม!”
