หลิวอู๋เสียใช้ม่านตาภูตสังเกตการเปลี่ยนแปลงทั้งหมดของดาบ ค้นพบสาเหตุอย่างรวดเร็ว
เมื่อซ่อมแซมลายวิญญาณและหลอมรวมเข้าด้วยกัน รอยแตกก็เริ่มฟื้นฟูจนมองเห็นได้ด้วยตาเปล่า เจตจำนงดาบแผ่กระจายไปทั่วห้องหลอมอาวุธ
ดาบสั้นยาวกว่าเดิมเล็กน้อย น้ำหนักเพิ่มขึ้นมาก ลายวิญญาณทีละเส้นปรากฏขึ้นราวกับใยแมงมุม ปกคลุมทั่วทั้งตัวดาบอย่างหนาแน่น
พลังลึกลับไร้ขอบเขตไหลซึมออกมาจากปลายดาบ พลังดาบเข้มข้นตัดผ่านอากาศ พุ่งเข้าใส่ผนังหินทั้งสองด้าน ทิ้งร่องรอยไว้เป็นทาง
“ดาบที่ดีเช่นนี้ สมควรมีชื่อเสียที!”
หลิวอู๋เสียเอื้อมมือลูบไล้ตัวดาบ พลังดาบน้อยนิดไหลผ่านแขนของเขา ไต่ขึ้นไปบนไหล่และไหลทั่วทั้งร่างกาย นี่คือสายสัมพันธ์ ดาบเล่มนี้จดจำหลิวอู๋เสียผู้เป็นนายของมันแล้ว
“เจ้าชื่อเสียเหรินก็แล้วกัน!”
ในชื่อนามของเขามีคำว่า ‘เสีย’ อยู่แล้ว ส่วนคำว่า ‘เหริน’ เพิ่มเข้าไปอีกนิด รวมแล้วหมายถึงคมดาบปีศาจ ช่างเหมาะกับดาบเล่มนี้พอดี ฟาดฟันครั้งใดต้องได้เห็นเลือด
เมื่อกดลงบนด้ามดาบ ดาบเสียเหรินก็ชี้ตรงไปยังท้องฟ้า เจตจำนงดาบปกคลุมทั่วทั้งตัวดาบ สายตามองไปที่เสาเขาวัวตรงกลางห้อง
“ฟัน!”
