ชายอีกคนหนึ่งถามซางเหยียน
“ผู้เฒ่าเซิ่ง ท่านยังจำเรื่องงานชุมนุมโอสถได้หรือไม่?” ซางเหยียนถามเสียงเบา
ชายคนนี้มีนามว่าเซิ่งเลี่ยน เช่นเดียวกับซางเหยียน เขาเป็นปรมาจารย์หลอมโอสถสามดาว
“แน่นอนว่าจำได้!”
งานชุมนุมโอสถปีนี้ แม้จะไม่ยิ่งใหญ่ที่สุดเท่าที่เคยมีมา แต่ก็เกิดเรื่องราวต่าง ๆ ให้พูดถึง ไม่เพียงแต่มีการคิดค้นโอสถหลากหลายชนิด ยังไขปริศนาหลอมโอสถจากต่างราชวงศ์ได้อีกด้วย
“เขาผู้นี้คือหลิวอู๋เสีย ผู้ชนะงานชุมนุมโอสถ!”
ซางเหยียนชี้ไปที่หลิวอู๋เสียพร้อมกับแนะนำอย่างจริงจัง มีคนในเมืองหลวงรู้ไม่มากนักที่รู้เกี่ยวกับผู้ชนะงานชุมนุมโอสถ
“อายุยังน้อยเช่นนี้!”
เซิ่งเลี่ยนนัยน์ตาฉายชัดถึงความเหลือเชื่อ หลิวอู๋เสียอายุยังน้อยเกินไป พวกเขาในวัยนี้ยังเป็นเพียงศิษย์ฝึกหัดหลอมโอสถเท่านั้น
หลันรั่วอวี่ไม่ได้ยินว่าพวกเขากำลังพูดคุยอะไรกัน แต่เห็นทั้งสองคนเผยสีหน้าแปลก ๆ ในใจรู้สึกไม่ดีอย่างบอกไม่ถูก
หากเป็นคนทั่วไปที่ทำร้ายศิษย์ของหอตันเป่า ในฐานะปรมาจารย์หลอมโอสถของหอตันเป่าคงลงมือลงโทษผู้ร้ายไปแล้ว
ที่แปลกก็คือซางเหยียนกลับไม่มีท่าทีใด ๆ ไม่เพียงมิลงมือลงโทษหลิวอู๋เสีย กลับทำท่าทีเป็นมิตรด้วยซ้ำ
