หลิวอู๋เสียไม่ได้เป็นฝ่ายไปหาพวกเขาก่อน แต่พวกเขากลับเป็นฝ่ายบุกมาหาเอง นั่นช่วยประหยัดความยุ่งยากให้กับเขาไปได้มาก
หากไม่กำจัดเศษซากของตระกูลว่านให้สิ้นซาก อาจก่อปัญหาให้กับตระกูลสวีในอนาคต
ตัดวัชพืชไม่กำจัดราก ฤดูใบไม้ผลิลมพัดมันก็งอกงามอีกครั้ง หลิวอู๋เสียไม่ใช่คนใจดี การฝึกฝนก็คือการต่อต้านฟ้าดินอยู่แล้ว
“หลิวอู๋เสีย วันนี้คือวันตายของเจ้า จงยอมจำนนเสียดี ๆ เถอะ จะได้ไม่ต้องทรมาน!”
ศิษย์อีกคนของตระกูลเถียนก้าวออกมา ต้องการให้หลิวอู๋เสียยอมจำนน พวกเขามีกันตั้งสิบคน หลิวอู๋เสียไม่มีทางรอดอย่างแน่นอน
ถึงผู้อาวุโสกู่ที่อยู่ในถ้ำเพลิงตะวันต้องการหยุดยั้งก็คงไม่ทันการเสียแล้ว นอกจากพวกเขาสิบคนแล้ว บริเวณโดยรอบก็ไม่มีใครอื่นอีก
ต่อให้ฆ่าคนพวกนี้ สำนักศึกษาจักรวรรดิก็คงไม่มีใครล่วงรู้
“อยากฆ่าข้ารึ? ถ้ามีความสามารถก็ตามมาสิ!”
หลิวอู๋เสียไม่ต้องการฆ่าคนในที่แห่งนี้ เขาพุ่งตัวออกไปอย่างรวดเร็ว พุ่งตรงไปยังภูเขาด้านหลัง พวกว่านจั๋วหรานรีบติดตามไปอย่างรวดเร็ว
พวกเขามีความคิดเหมือนกับหลิวอู๋เสีย ต้องการออกไปจากเขตของสำนักศึกษาจักรวรรดิ แล้วค่อยฆ่าหลิวอู๋เสีย
