ี่ลี่หัวเราะเสียงดัง รอให้พวกเขาตะโกนจนพอใจแล้วจึงกล่าว “ต่อไปอย่าพูดคำว่าไร้ผู้ต่อต้านอีก พวกเรายังอ่อนแออยู่ ไม่อาจอวดดีได้ สิ่งที่พวกเราต้องทำให้ได้จริงๆ คือการเอาชนะศัตรูด้วยเมตตาธรรม”
เมื่อทุกอย่างเรียบร้อย พวกเขาก็พากันไปที่โรงอาหารเพื่อรับประทานอาหาร เนื่องจากเลยเวลาไปแล้ว อาหารฟรีจึงหมดไป พวกเขาจึงใช้เงินของชั้นเรียน กินอาหารกันอย่างเอร็ดอร่อย
ค่ารักษาพยาบาลของเฉินหลงและศิษย์คนอื่น ๆ ที่ได้รับบาดเจ็บ ล้วนจ่ายโดยเงินของชั้นเรียน เกาเสี่ยวตงเป็นผู้รับผิดชอบ ส่วนเหอฉางหงเป็นผู้ควบคุมดูแล
หลังจากทานอาหารเสร็จ ทุกคนก็แยกย้ายกันกลับไปฝึกฝน วันนี้พวกเขาได้เห็นความเก่งกาจของหลี่ลี่ ทุกคนต่างก็รู้สึกว่าต้องฝึกฝนอย่างหนัก เพื่อที่จะก้าวตามหลี่ลี่ให้ทัน
ช่วงนี้หลี่ลี่ไม่ได้พักผ่อนอย่างเต็มที่ แต่เมื่อคิดว่าอีกสามวันข้างหน้า จะมีการทดสอบจัดอันดับศิษย์ในชั้นเรียน หลังจากนั้นเขาจะต้องออกจากสำนักล่างไปยัง สำนักกลาง
สำนักกลางอยู่ไกลจากหุบเขาอาวุธไร้ค่ามาก พอถึงตอนนั้น เขาอาจจะไม่มีโอกาสได้กลับมาอีก คิดไปคิดมา ก็สู้รีบใช้เวลาช่วงนี้ดูดซับพลังปราณให้มากที่สุดจะดีกว่า
แม้ว่าเขาจะยังไม่ได้ไปที่วิหารรัตติกาลเพื่อดูว่าศิลาเทวาลัยถูกเขาดูดซับพลังปราณไปมากเท่าใด แต่คาดว่าน่าจะเป็นจำนวนมหาศาล รีบเติมเต็มกลับไปให้เต็มจะดีกว่า
ตอนนี้ หลี่ลี่รู้สึกว่าเวลากำลังเร่งรีบ เขายังมีกระบวนท่าหมัดเก้าทลายอีกกว
