อวี๋อีฝานสูดหายใจเข้าลึกพลางกดข่มอารมณ์โกรธ หากสามารถแก้ปัญหาด้วยการลงมือได้ เขาก็คงลงมือไปแล้วเมื่อครู่นี้
“นายน้อย พวกเราจะปล่อยให้มันผ่านไปแบบนี้หรือ?”
ชายที่อยู่ด้านขวารู้สึกไม่สบอารมณ์นัก
“ปล่อยมันผ่านไป?”
หางตาของอวี๋อีฝานวาววับด้วยความเยือกเย็น แน่นอนว่าเขาไม่สามารถปล่อยมันผ่านไปได้ สำหรับสิ่งที่เขาคิด มีเพียงเขาเท่านั้นที่รู้ดีที่สุด
ชายสามคนออกจากลานเรือนของหลิวอู๋เสีย ลานเรือนก็กลับมาสงบสุขอีกครั้ง
ใกล้ถึงวันปีใหม่เข้ามาทุกที อีกสิบกว่าวันเท่านั้น เหล่าศิษย์ต่างก็รีบกลับมาเพื่อเฉลิมฉลองการเริ่มต้นของปีใหม่
ชั่วเวลาเพียงไม่กี่วัน สำนักศึกษาจักรวรรดิก็เต็มไปด้วยความคึกคัก ทั่วทุกแห่งประดับประดาด้วยโคมไฟและธงฉลุ
หลิวอู๋เสียนั่งขัดสมาธิอยู่ภายในห้อง เวลาผ่านไปทีละวินาที ในวันนี้คงจะไม่สงบสุขแน่
ปัง!
ประตูลานเรือนระเบิดออก เศษไม้จำนวนมากพุ่งกระจายกลางอากาศ สร้างความตกใจให้กับลานเรือนข้างเคียง
ใครที่กล้าใจกล้าขนาดนั้น กล้าบุกเข้ามาในเขตแดนของผู้อื่น
