ผิดชอบของเจ้าด้วย”
“เชิญท่านอาจารย์สั่งมา ข้าพเจ้าจะพยายามทำให้ดีที่สุด” หลี่ลี่ทำท่าทางนอบน้อมอย่างยิ่ง
เหอวั่นพอใจในท่าทางของเขามาก ยิ้มแล้วพูดกล่าว “กลุ่มที่หนึ่ง ทุกกลุ่มต้องแข่งขันกัน หากในกลุ่มที่หนึ่ง มีนักเรียนที่มีพรสวรรค์ต่ำ จะส่งผลเสียต่อทั้งกลุ่มและอาจารย์ ข้าตรวจสอบแล้วพบว่าพรสวรรค์ของศิษย์หลิวจินเฟิงค่อนข้างต่ำ เห็นทีควรให้เขาออกจากสำนักเสียแต่เนิ่น ๆ จะดีกว่า ป้องกันไม่ให้ชื่อเสียงของกลุ่มที่หนึ่ง เราเสียหาย!”
“หืม!” หลี่ลี่สูดหายใจเข้าลึก
ที่แท้เหอวั่นเห็นว่าเขามีพรสวรรค์ดี จึงเปลี่ยนใจมาคิดไล่นักเรียนอีกคนออกแทน นั่นก็คือหลิวจินเฟิง
หลิวจินเฟิงเป็นเด็กจากครอบครัวยากจน ไม่มีญาติพี่น้องที่ไหน หากถูกรังแก ก็ไม่มีใครออกหน้าแทนเขา
หลี่ลี่เงยหน้าขึ้นทันที “ข้าจะช่วยเหลือหลิวจินเฟิงอย่างเต็มที่ พรสวรรค์ในการฝึกฝนของเขาอาจจะไม่ดีนัก แต่ตราบใดที่เขาพยายามอย่างหนัก ก็สามารถประสบความสำเร็จได้เช่นกัน”
“หืม?” เหอวั่น จ้องมองด้วยสายตาเย็นชา
“หลี่ลี่ การขอให้เจ้าช่วยเหลือ ถือว่าให้เกียรติเจ้าแล้ว อย่าดื้อรั้นไปหน่อยเลย อย่าคิดว่าเป็นหัวหน้ากลุ่มแล้ว ข้าจะทำอะไรเจ้าไม่ได้ ข้าเห็นว่าเจ้าเป็นคนมีความสามารถ จึงไว้ชีวิตเจ้า…เจ้าคิดว่าตัวเองเป็นใครกัน? ขนยังไม่ทันขึ้นเลย คิดจะต่อกรกับข้าแล้วรึ?”
“สิ่งที่ควรทำ ข้าก็จะทำ สิ่งที่ไม่ควรทำ ข้าก็จะไม่ทำ เรื่องนี้ข้าไม่ทำ ลาก่อน”
พูดจบ หลี่ลี
