บทที่ 13 ยอมรับอย่างหมดใจ
หลี่ลี่เปล่งเสียง “เข้ามาเลย”
เจ้าตัวพริบตาหลบฉากไปอยู่ด้านขวาของสวีเถา “หมัดทะลวง • ชง(รุจหน้า)” พุ่งเข้าซัดไหล่ของสวีเถา
สวีเถาหลบไม่พ้น เขารีบใช้หมัดทลาย•ล่วน(โกลาหล) สะบัดหมัดขวาขึ้นรับ
ตึ้ง!
หมัดของหลี่ลี่ปะทะเข้ากับหมัดขวาของสวีเถาเต็มแรง ทำให้สวีเถาเซถลาล้มลงไปกองกับพื้น
เพราะหลี่ลี่ออกหมัดตรง ๆ ทำให้เขาสามารถใช้พลังได้เต็มที่มากกว่า ในขณะที่สวีเถาออกหมัดเฉียง ๆ ลำพังการปลดปล่อยปราณยุทธ์ได้แปดในสิบส่วนก็เก่งแล้ว การพ่ายแพ้จึงเป็นเรื่องที่แน่นอน
นอกจากนี้ ไม่เพียงแต่หลี่ลี่จะสามารถใช้สามกระบวนท่าได้อย่างคล่องแคล่วเท่านั้น แต่ด้วยท่วงท่าพลิ้วไหว แค่อาศัยกระบวนท่าก็เอาชนะสวีเถาได้แล้ว
พริบตาเดียว สวีเถาก็ถูกต่อยจนลงไปกองกับพื้น เด็กหนุ่มที่มุงดูอยู่รอบ ๆ ต่างพากันกลั้นหายใจ มองจนตาค้าง
ซักพักหนึ่ง เฉินหลง เกาเสี่ยวตง และคนอื่น ๆ ถึงได้รู้สึกตัว พวกเขาต่างพากันโห่ร้อง มีบางคนเปล่งเสียงตะโกน “หัวหน้าหลี่สุดยอด! หัวหน้าหลี่เก่งมาก!”
สวีเถาหน้าซีดเผือด ลุกขึ้นอย่างยากลำบาก ใบหน้าเต็มไปด้วยความตกตะลึง “เป็นไปได้อย่างไร? เหตุใดข้าจึงแพ้เจ้า? หรือเจ้ามีโชคลาภอันใดกันแน่? ไม่เช่นนั้น ข้าฝึกฝนวิชามวยมาตั้งแต่เด็ก แถมยังใช้ยาเป็นตัวช่วยฝึกฝนร่างกาย เหตุใดจึงพ่ายแพ้ให้กับเด็กกำพร้าไร้ภูมิหลังเช่นเจ้าได้?”
หลี่ลี่ยิ้ม “ใช่แล้ว ข้าเคยกลืนกินผลไม้ประหลาดเข้าไปลูกหนึ
