บทที่ 12 การประลอง
‘วิหารแห่งราตรี’ ที่ลอยอยู่กลางอากาศ จู่ ๆ ก็หยุดลง จากนั้นก็เปล่งแสงสีทองวาบหนึ่ง ก่อนจะบินกลับมา หยุดอยู่ตรงหน้าหลี่ลี่แล้วพุ่งเข้าไปที่หว่างคิ้วของเขาในทันที
หลี่ลี่ตกใจ รู้สึกเหมือนมีบางอย่างเข้าไปในหัว รีบเอามือคลำหน้าผาก พบว่า ‘วิหารแห่งราตรี’ หายไปแล้ว
“อ๊ะ! ‘วิหารแห่งราตรี’ หายไป?”
เขาคิดในใจ ทันใดนั้นก็มีแสงสีทองสว่างวาบขึ้นในหัว ปรากฏภาพ ‘วิหารแห่งราตรี’ นอนนิ่งอยู่ในนั้น รอบ ๆ เป็นความมืดมิด
ขณะที่เขากำลังตกตะลึงอยู่นั้น ก็มีเสียงเคาะประตูดังขึ้นจากข้างนอก เสียงของเกาเสี่ยวตงดังตามมาหลังจากนั้น “พี่ใหญ่หลี่ ท่านเป็นอะไรรึเปล่าขอรับ? รีบเปิดประตูเร็ว!”
หลี่ลี่รีบตะโกนตอบ “ข้าไม่เป็นไร ข้าไม่เป็นไร ข้าเพิ่งฝึกวิชาหมัดสำเร็จกระบวนท่าใหม่ ตื่นเต้นดีใจจนเผลอร้องออกมา!”
“ฮ่าๆๆ ที่แท้ก็เป็นเช่นนี้ ถ้าเช่นนั้นข้าก็ไม่รบกวนพี่ใหญ่แล้ว รอพี่ใหญ่ได้เป็นหัวหน้าหน่วยแล้ว ข้าจะมาเยี่ยมเยียนใหม่” เกาเสี่ยวตงพูดจบ ก็มีเสียงฝีเท้าจอแจ ดูเหมือนว่าจะพาคนออกไปแล้ว
ชายหนุ่มเจ้าของห้องไม่ได้สนใจอีกฝ่ายนัก ใจจดจ่ออยู่กับ ‘วิหารแห่งราตรี’ คิดในใจว่าทำไม ‘วิหารแห่งราตรี’ ถึงเข้ามาอยู่ในหัวของตนได้ หรือว่าอยู่ในทะเลวิญญาณที่จิตวิญญาณของเขาอยู่?
‘วิหารแห่งราตรี’ อยู่ในทะเลวิญญาณ เข้าไปตรง ๆ แบบนี้เลยหรือ? แล้วจะออกมาได้อย่างไร?
พลันเมื่อคิดถึงวิธีการนำออกมา แสงสีทองก็วาบขึ้นที่ห
