ัวคิ้ว ทันใดนั้น ‘วิหารแห่งราตรี’ ก็ปรากฏขึ้นตรงหน้าเขา ราวกับกระดาษสีทองบาง ๆ
หลี่ลี่ยื่นมือออกไปรับ ด้วยรู้สึกประหลาดใจ
“เข้าไป”
‘วิหารแห่งราตรี’ พุ่งเข้าไปในทะเลวิญญาณของเขา
“ออกมา”
‘วิหารแห่งราตรี’ ก็ลอยนิ่งอยู่บนมือของเขา
เขาลูบ ‘วิหารแห่งราตรี’ สีทองเบา ๆ พลางยิ้มแล้วพูดเสียงค่อย “เจ้าตัวน้อย ข้าถ่ายทอดพลังปราณให้เจ้าทุกวัน เจ้าคงไม่อยากจากข้าไปสินะ”
เก็บ ‘วิหารแห่งราตรี’ เสร็จ เขาก็นำ ‘บันทึกการท่องราตรีที่ภูเขาแดนตะวันตก’ ที่ไม่มีปกออกมาเผา จนกลายเป็นเถ้าถ่านไปหมดแล้ว ในใจจึงรู้สึกสงบสุข นับแต่นี้ไป ก็ไม่มีอะไรมาคุกคามเขาได้อีก
เขาหยิบยาเม็ดเสริมพลังปราณสองเม็ดออกมาจากอกเสื้อ คิดในใจว่าพรุ่งนี้มีประลอง วันนี้จะถ่ายทอดพลังปราณให้ ‘วิหารแห่งราตรี’ ดีหรือไม่ หากเกิดเหตุไม่คาดฝันอย่างหลังจากถ่ายทอดพลังปราณให้ ‘วิหารแห่งราตรี’ แล้วเขาไม่สามารถรวบรวมพลังปราณกลับคืนมาได้จะทำอย่างไร?
คิดไปคิดมา ‘วิหารแห่งราตรี’ ก็กลับมาหาเขาเอง คาดว่าอาวุธวิเศษชิ้นนี้น่าจะมีจิตวิญญาณของตัวเอง ถ้าไม่ป้อนพลังให้มัน มันหนีไปเองก็แย่ กลับกันถึงแม้ว่าเขาจะพ่ายแพ้ในการช่วงชิงตำแหน่งหัวหน้ากลุ่ม เฉินหลง, เกาเสี่ยวตง, หยางเจิ้นและคนอื่น ๆ ก็คงจะไม่ว่าอะไรเขาอยู่แล้ว และถ้าอาจารย์เหอจะลงโทษเขา ทั้งสามคนนี้ต้องช่วยเขาแน่
เมื่อตัดสินใจได้แล้ว หลี่ลี่ก็เริ่มฝึกฝนต่อตามวิธีการฝึกฝนเมื่อวาน
เขาถ่ายทอดพลังปราณส่ว
