ต่อให้ฝืนใช้ชุดหมัดออกมาได้ ก็ต้องใช้เวลาอย่างน้อยสองสามเดือน จะมีใครเหมือนหลี่ลี่ที่ฝึกฝนได้เร็วขนาดนี้กัน
ยิ่งกว่านั้น หลี่ลี่ก็ไม่ได้มีเวลามากมายในการฝึกฝน ‘หมัดเก้าทลาย’ เวลาส่วนใหญ่ของเขาล้วนใช้ไปกับการฝึกฝนวิชาภายใน เขาเองก็รู้ถึงความยากลำบากในการฝึกฝนชุดหมัด คิดไม่ถึงว่าจะเรียนรู้ห้าท่าหมัดได้ในครั้งเดียว เขาก็ตะลึงไปครู่หนึ่ง
หลี่ลี่ตกใจกับความอัจฉริยะของตัวเอง เขาเหม่อไปพักใหญ่ ๆ แล้วก็ตบต้นขาตัวเอง คิดเรื่องไร้สาระพวกนี้ทำไม ฝึกฝนให้ดีต่างหากที่สำคัญ
รู้สึกว่าทั้งตัวสบายยิ่ง เขาจึงหยิบตำราวิหารแห่งราตรีขึ้นมาอีกครั้ง แล้วส่งลมปราณให้มันอีกรอบ
หลังจากส่งพลังไปอีกหนึ่งในห้า เขาก็หยุดลงอีกครั้ง รู้สึกไม่สบายไปทั้งตัว แต่ก็ยังทนได้ จึงฝึกฝน ‘เคล็ดวิชาปราณยุทธ์ชิงหง’ ต่อไป
คราวนี้เขาถึงกับฝึกได้ติดต่อกันถึงสิบสองท่า พอถึงท่าที่สิบสาม ก็รู้สึกว่าพลังปะทุ ร่างกายเคลื่อนไหวติดขัด จึงหยุดลง
ตอนนี้ หลี่ลี่ดีใจจนออกนอกหน้า ตื่นเต้นดีใจอยู่พักหนึ่ง คิดในใจว่า “หรือเป็นเพราะพลังภายในลดลง แต่เส้นลมปราณและกระดูกกล้ามเนื้อกลับใหญ่มาก เมื่อฝึกฝนกระบวนท่า พลังไหลเวียนไปตามเส้นลมปราณได้โดยไม่ติดขัด ถึงแม้ท่วงท่าจะคลาดเคลื่อนไปบ้าง แต่ก็ไม่ได้ขัดขวางการใช้ศิลปะการต่อสู้?”
เขาฝึกซ้อมสิบสองท่านี้ซ้ำไปซ้ำมาถึงยี่สิบรอบ ยิ่งฝึกยิ่งคล่องแคล่ว คิดว่าตอนนี้เขาก็นับว่าเป็นผู้ที่รู้ศิลปะการต่อสู้สิบ
