แต่ดูแล้วไม่คุ้นหน้า ในมือยังถือเหมยเขียวที่บานช้าอยู่กิ่งหนึ่ง กลีบ ดอกเขียวแบ่งบานบนกิ่งแห้งเหี่ยว น่าจะเป็นพืชพรรณประหลาดใน วังต้นนั้น
เซี่ยเวยคิดอยู่ครู่หนึ่งค่อยนึกออก “เว่ยเหลียงรึ”เตาฉินข้างกายกล่าว “ขอรับ”
เซี่ยเวยถาม “เขามาทำอะไร”
เจี้ยนซูจึงเดินเข้าไปหา ไม่นานก็กลับมารายงานเสียงเบา “เหมือนว่าระหว่างฮองเฮายังมีพระชนม์ชีพอยู่จะเคยมีรับสั่งให้เขาหักดอกเหมยกิ่งหนึ่งมามอบให้ใต้เท้าจางขอรับ”
เซี่ยเวยนิ่งเงียบอยู่นานก่อนจะบอกว่า “ให้เขาเข้าไป”
เจี้ยนซูค่อยย่างเท้าอีกครั้ง
คนเหล่านั้นจึงปล่อยเว่ยเหลียงไป
เว่ยเหลียงเองก็เห็นเซี่ยเวยมาแต่ไกล ทว่าสีหน้าไม่ยินดีนัก นอกจาก ไม่ก้าวเข้ามาหาแล้วยังถึงขั้นไม่แสดงความขอบคุณแก่เซี่ยเวยสักนิดกลับ ตรงดิ่งเข้าไปในคุกทันที
เซี่ยเวยยืนนิ่งอยู่กับที่
พริบตาเดียวก็มองไม่เห็นเว่ยเหลียงอีก
เตาฉินกับเจี้ยนซูนึกว่ากำลังจะไปกันแล้ว
ทว่าชั่วขณะนั้นสายตาเขาพลันเย็นยะเยือกไม่รู้แตะโดนเกล็ดย้อน ที่ใดเข้า สั่งการทันทีว่า“ไปจับตัวมา ดอกเหมยกิ่งนั้นก็ไม่ต้องนำไปให้!”
อำมหิตโดยแท้
ระยะนี้เตาฉินกับเจี้ยนซูมองอารมณ์ยินดียินร้ายของเขาไม่ออก มากขึ้นทุกที จึงได้แต่ไปจับตัวเว่ยเหลียงที่เข้าไปแล้วออกมาอีกรอบ ทั้งยังนำกิ่งเหมยฤดูหนาวสีเขียวที่เขาเพิ่งนำเข้าไปกลับออกมามอบแก่เซี่ยเวย
นิ้วเรียวยาวของเซี่ยเวยถือมันไว้ มองดูชั่วครู่ก็ปาทิ้งลงพื้น ค่อย ๆ เหยียบขยี้ช้า ๆ
ตอน
