กขวางเอาไว้เซี่ยเวยขบคิดครู่หนึ่งก็กล่าวว่า “นำกระบี่เล่มนั้นในจวนตระกูลเจียง คราวถูกยึดทรัพย์ไปมอบให้เขา”
นั่นเป็นของจากอดีตเมื่อนานมาแล้ว เจียงปั๋อโหยวโดนปลดพ้น ตำแหน่ง จวนตระกูลเจียงถูกยึดทรัพย์ จึงค่อยพบมันจากห้องเก็บของฝุั่นเขรอะ
ยามเปิดหีบกระบี่ ภายในยังสะอาดเหมือนใหม่
เป็นกระบี่ดี ตีขึ้นอย่างประณีต
ในหีบกระบี่สลักถ้อยคำอวยพรวันเกิดเอาไว้ด้วย เส้นลายดูงุ่มง่ามไปบ้างแต่ก็สลักเอาไว้ลึกผ่านมาหลายปีแล้วยังปรากฏอยู่
ผู้นำกระบี่ไปส่งกลับมารายงานว่าพอแม่ทัพเยี่ยนเห็นก็ไม่ดื่มสุรา อีกแม้แต่อึกเดียว นั่งเหม่อหน้าตำหนักคุนหนิงทั้งคืน
เซี่ยเวยคร้านจะสนใจเขา
เพียงแต่ระหว่างอ่านตำราตอนกลางคืน ก็พบว่าหน้าหนึ่งของ ‘อักษรานุกรม’ เขียนคำว่า‘ริษยา’ เอาไว้พร้อมคำอธิบายต่อท้ายว่า ‘เป็นภัย’
เขาโยนตำราเล่มนั้นลงเตาไฟ
รุ่งเช้าวันต่อมาหิมะละลายแล้ว เขานึกถึงจางเจอผู้สั่งประหารตนเองหลังสิ้นฤดูสารท จึงไปเยือนคุกกรมอาญาสักเที่ยว
เพียงแต่คำที่เอ่ยออกมากลับเป็น หนิงรองสิ้นชีวิตแล้ว
จากนั้นจึงค่อยเสริมว่า ฮองเฮาของเจ้าสิ้นแล้ว
ชั่วขณะนั้นเซี่ยเวยรู้สึกได้ถึงความเยาะหยันอันไร้ที่มา เสมือนว่าใน ความมืดมิดว่างเปล่ามีคนกำลังมองตนประหนึ่งชมเรื่องตลกขบขันเขาพูดอะไรไปอีกบ้าง ตนเองก็จำไม่ได้
พอออกจากคุกกรมอาญามา ขณะจวนจะจากไปก็เห็นคนผู้หนึ่งกำลังยืนถกเถียงกับทหารยามอยู่นอกประตูไม่หยุด
ร่างนั้นสวมชุดขุนนางเช่นกัน
