รินออกมาจากตำหนัก
หญิงสาวที่กลัวความเจ็บ กลัวคนตาย และขลาดเขลามาตลอดชีวิต กลับนอนจมกองเลือดอย่างเงียบงันและเด็ดเดี่ยว
ปินทองร่วงหล่น พวงระย้ากระทบพื้นเยี่ยนหลินพุ่งตรงเข้าไปกอดนางไว้ แม่ทัพใหญ่ผู้คุมสามทัพ เคยบุก โจมตีต๋าต๋า บัดนี้กลับอยู่ในสภาพลนลานจนมือเท้าปันปั่วน ร้องไห้ราวกับ ยังเป็นเด็กหนุ่ม ตะโกนกู่ก้องอย่างสิ้นหวัง“หมอ หมอ! เรียกหมอหลวง มา…”
มือเขาโชกเลือด
หมดสิ้นหนทาง
ไม่รู้กระบี่ตกพื้นไปตอนไหน เซี่ยเวยยืนมองโดยไม่ขยับเขยื้อนอยู่ ด้านนอกเนิ่นนาน ไม่เข้าไปข้างในเลยสักก้าว
ในที่สุดเจียงเสวี่ยหนิงก็ตาย8) เหมยเขียว
วิญญาณของเยี่ยนหลินคล้ายติดตามนางไปด้วย
พระศพถูกเก็บรักษาไว้ในตำหนักคุนหนิงทว่าเหล่าข้าราชสำนักต่าง ไม่มาเคารพ หากไม่ใช่ว่าไม่กล้าพอก็อาจเพราะรังเกียจเดียดฉันท์
มีแต่เขาที่นั่งร่ำสุราอยู่หน้าโลงทั้งวัน
ครั้นเมาหนักก็สารภาพบาปกับนาง บางคราสติแจ่มใสก็พร่ำบ่นนาง ชิงชังนาง กล่าวโทษนางซ้ำ ๆ ประหนึ่งว่านางยังอยู่บนโลกนี้…ไม่รู้ใครอยู่ดี ๆ ก็เอ่ยปากถึงใต้เท้าจางกรมอาญาท่านนั้น บอกว่า อีกฝั่ายเขียนหนังสือพิพากษ์ความผิดตนเองยาวเหยียดเต็มหน้ากระดาษ ขุนนางมากมายจากสามตุลาการล้วนไม่มีใครทำใจตัดสินลง
ด้วยเหตุนี้เยี่ยนหลินจึงพลันเสียสติ
ถือกระบี่จะบุกเข้าคุกกรมอาญา หมายสังหารจางเจอทิ้ง
พอคนมารายงาน เซี่ยเวยจึงนึกออกว่าจางเจอถูกคุมขังไว้ในคุก กรมอาญานานแล้ว
แน่นอนว่าเยี่ยนหลินถู
