…”
เยี่ยนหลินที่อยู่ด้านหลังคล้ายสะอื้นไห้
เสียงของเจียงเสวี่ยหนิงหยุดไปครู่หนึ่งก่อนจะสั่นเครือเล็กน้อย “ทว่ามีเพียงผู้เดียวที่ใสสะอาด ซื่อสัตย์และเที่ยงตรงมาทั้งชีวิต เป็นข้าเองที่ บังคับขู่เข็ญ ทำให้เขาเดินทางผิดและยังทำให้ชื่อเสียงเขาแปดเปือนมาครึ่งชีวิต เขาเป็นขุนนางที่ดี หวังว่าใต้เท้าเซี่ยจะเห็นแก่บุญคุณที่เสวี่ยหนิงเคยปั้อนโลหิตให้ท่านระหว่างทางมาเมืองหลวงในสมัยนั้น ใช้ชีวิตข้าแลกกับ ชีวิตเขา มอบหนทางรอดให้เขาด้วย…”พริบตานั้นเซี่ยเวยตะลึงงันไปชั่วขณะ
รอจนสิ้นเสียงของนาง ชื่อนั้นก็ผุดขึ้นมาในใจ…
จางเจอ
บุรุษผู้เงียบขรึม ไม่มีอะไรน่าสนใจในราชสำนัก…
เขายกมุมปากขึ้นเงียบ ๆ ก่อนจะพลันยิ้มเยาะ
ทว่าเจียงเสวี่ยหนิงมองไม่เห็นในใจคล้ายมีไฟกองหนึ่งเผาไหม้สุมทรวง แต่น้ำเสียงเรียบเฉยของเขา ก็ยังคงไม่ยี่หระและอำมหิตดังเคย “ได้”
ชั่วขณะนั้นยาวนานดุจอสงไขย
แต่ก็สั้นแค่กะพริบตา
หลังประตูตำหนักแปรเปลี่ยนเป็นไร้สุ้มเสียงตามด้วยได้ยินเสียง ‘เคร้ง’ ดังกังวาน คล้ายมีดคมกริบซึ่งเจอะเลือดสะบั้นหลอดลมได้ร่วงจากมือตกกระทบพื้น
เยี่ยนหลินคล้ายตกอยู่ในความฝัน เนิ่นนานถึงค่อยได้สติกระทั่งเตาฉินกับเจี้ยนซูยังตกตะลึง
สองตาเยี่ยนหลินแดงก่ำปานสัตว์ติดกับดักร่างกายพลันปะทุเรี่ยวแรงที่ไม่มีใครต้านทานได้ถึงกับดิ้นหลุดจากพันธนาการแล้วโซซัดโซเซไปทางตำหนัก ร้องเรียกครั้งแล้วครั้งเล่า “หนิงหนิงหนิงหนิง…”
โลหิตไหล
