ากเยี่ยนหลิน มัดเขาไว้แล้วลากตัวตามไป
กองทหารรักษาพระราชวังสวมเกราะหนักยามเคลื่อนไหวบังเกิด เสียงเป็นระเบียบ พอล้อมตำหนักแห่งนี้ ขันทีและนางกำนัลซึ่งเดิมเหลืออยู่ไม่มากนักก็กรีดร้องหลบหนีกันอลหม่าน
ทหารรักษาพระราชวังยกมือสะบั้นดาบสังหารอย่างหมดจด
เยี่ยนหลินขอบตาแดงก่ำ ดิ้นรนสุดแรง แทบจะใช้สายตาขอความ เวทนามองเขา
ทว่าเซี่ยเวยเพียงยืนตระหง่านถือกระบี่อยู่หน้าประตูตำหนัก ชุดคลุมนักพรตขาวหิมะไม่แปดเปือนธุลี ยิ่งเพิ่มความอำมหิตอันเย็นเยียบประการหนึ่ง ก่อนจะบอกกับข้างในตำหนักว่า“ฮองเฮา ทุกคนตายกันหมดสิ้น ออกมาได้แล้ว”
ภายในคล้ายแว่วเสียงสนทนา
ก่อนจะเงียบลงอีกคราผ่านไปเนิ่นนาน พลันได้ยินเสียงตะโกนจากด้านใน “ใต้เท้าเซี่ย!”
เซี่ยเวยไม่ตอบ
น้ำเสียงของนางกลับสงบนิ่งลงแล้ว คล้ายหิมะเต็มพื้นที่กดทับแน่นหนาจนเย็นสบายชวนให้สดชื่น “ท่านสังหารเชื้อพระวงศ์ ฆ่าล้างตระกูลเซียว กำจัดนิกายสวรรค์ เป็นผู้กุมทั้งอำนาจและชะตาชีวิตของข้าไว้ในมือ หากว่ากันตามเหตุผลแล้ว ข้าไม่มีคุณสมบัติจะเจรจาต่อรองกับท่าน ชีวิตข้าหลอกใช้ประโยชน์จากผู้คนมามากมาย เพียงแต่เมื่อพิจารณาอย่างถ้วนถี่ ข้าผิด ต่อเยี่ยนหลินและเขาก็ได้เอาคืนข้าแล้วข้าหลอกใช้เซียวติ้งเฟย โจวอิ๋นจือ ทว่าพวกเขาก็อาศัยข้าขึ้นครองตำแหน่ง ข้าวางแผนให้เสิ่นเจี้ยตกหลุมพราง บัดนี้ก็ต้องถูกฝังไปพร้อมกัน ร่วมเดินทางไปสู่ปรโลกร่วมกับเขา ข้าไม่ได้ ติดค้างพวกเขาเลย
