้านี้ท่านกับข้าตีชิงมา หรือจะให้เด็กที่เขียนหนังสือได้ไม่กี่ตัวด้วยซ้ำมาเป็น ฮ่องเต้?!”
เซี่ยเวยมองเขานิ่ง ๆ “เจ้าอยากเป็นฮ่องเต้หรือ”
เยี่ยนหลินกล่าว “ทำไมข้าจะอยากไม่ได้ ถ้าให้ไอ้เด็กนั่นขึ้นครองราชย์ นางก็ต้องเป็นไทเฮาน่ะสิ นางจะเป็นไทเฮาได้อย่างไร! นางต้องเป็นฮองเฮาของข้าต่างหาก!”
เพียะ!เซี่ยเวยเห็นเขาทำตัวงี่เง่า ในที่สุดก็อดไม่ไหวตบไปฉาดหนึ่ง
เยี่ยนหลินถูกตบจนหน้าหัน
ชั่วขณะนั้น รอยร้าวที่เกิดขึ้นหลายเดือนก่อนพลันกลายเป็นรอยแตก เป็นผลให้เขาฉีกกระชากความสงบแต่เปลือกทิ้งแล้วคำรามใส่ “ท่านมันไม่ชอบนางมาแต่ไหนแต่ไร ถึงกับปล่อยให้ขุนนางราชสำนักพวกนั้นเสนอให้ นางตกตาย! แต่ข้าน่ะชอบนาง! ถ้าผู้ใดจะทำร้ายนาง ให้นางร่วมกลบฝัง ข้าจะฆ่าพวกมันทิ้งทีละคนเลย! ดูสิว่าพวกมันยังจะกล้าพูดอะไรอีก หรือไม่!”
เซี่ยเวยสีหน้าโกรธขึ้ง “ผู้ใดจะทำร้ายนางผู้ใดอยากให้นางร่วม กลบฝัง เจ้าจะฆ่าคนผู้นั้นใช่หรือไม่”
เขาเรียกเตาฉินเจี้ยนซูเข้ามา
ยังไม่ทันเข้าประชิดกาย เยี่ยนหลินก็เริ่มลงมือ
ทว่าสองหมัดยากจะต่อกรสี่มือ สุดท้ายเยี่ยนหลินก็ถูกกดติดพื้นอย่างดุดัน ครั้นสังเกตลมฝนพายุกระหน่ำในน้ำเสียงของเขาก็เบิกตากว้างแทบ ถลน “ท่านคิดจะทำอะไร?!”
เซี่ยเวยหยิบกระบี่ยาวที่ร่วงตกบนพื้นขึ้นมากล่าวแค่ว่า “ข้าจะ สังหารให้เจ้าดู”
พูดจบก็ออกนอกประตูแล้วสั่งการ “สั่งกองทหารรักษาพระราชวัง ล้อมตำหนักคุนหนิง”
จากนั้นก็สั่งคนอุดป
