ของบรรพชน เจิ้งฮองเฮาย่อมต้องย้ายออก หลังจากนั้นพระตําหนักแห่งนี้ก็จะว่างเปล่า
แสงตะวันยามพลบค่ําใกล้ลาลับเส้นขอบฟ้า
กําแพงวังสีชาดสะท้อนแสงกระเบื้องเคลือบ หลังคาสีทอง ภายใน ประตูใหญ่ของตําหนักคุนห นิงอันคุ้นเคยราวกับมีบรรยากาศของการ ผลัดเปลี่ยนราชวงศ์ไหลเวียนอยู่จาง ๆ ให้ ความรู้สึกว่าสรรพสิ่งยังคงเดิมแต่ผู้คนผันแปร ชวนให้นางหวนระลึกถึงชาติก่อน
ทุ่มเทสรรพความคิดเข้าครองคุนหนิง…
แล้วสุดท้ายเล่า
คิดเข้าครองกลับกลายเป็นฝังร่าง เป็นทั้ง ตําหนักและเป็นทั้งสุสาน
วันนั้นนางยืนมองอยู่ด้านนอกครู่ใหญ่ ค่อย แย้มยิ้มแล้วเดินจากไป
ใครจะคิดว่าวันต่อมาเสิ่นจื่ออีจะส่งคนมาหา
เป็นเจิ้งเป่า
หวังซินอี้อาจารย์ของเขาถูกคนขององครักษ์ เสื้อแพรลอบสังหารเมื่อสองเดือนก่อนเพราะจะ แอบหนีออกจากเมืองหลวง บัดนี้ไม่ว่าเรื่องเล็ก เรื่องใหญ่ในพระราชวังเขาจึงเป็นผู้รับผิดชอบ ดูแล
ใบหน้าหล่อเหลาสะอาดตานั้นยังคงเฉกเช่น กาลก่อน
