เจียงเสวี่ยหนิงส่งเสียงอ้อเบา ๆ “ดังนั้นจะ เปิดสถานศึกษาได้มากน้อยเพียงใดและมีสภาพ เช่นไร หัวใจสําคัญไม่ใช่ว่ามีนักเรียนมาได้แค่ไหน แต่มีอาจารย์เต็มใจมาสอนมากน้อยแค่ไหน!”
เซี่ยเวยเห็นนางจับใจความสําคัญได้ รอยยิ้ม ที่ริมฝีปากก็ยิ่งเด่นชัดขึ้นหลายส่วน หลับตาลง ใหม่อย่างวางใจแล้วกล่าวพลางเอนหลัง “วางแผนง่ายดาย สําเร็จการยากเย็น กินคําโต เคี้ยวไม่ไหว คิดให้กระจ่างก่อนค่อย ทํา อย่าให้ คนอื่นเห็นเป็นเรื่องตลก”
วางแผนง่ายดาย สําเร็จการยากเย็น
เจียงเสวี่ยหนิงในชาติก่อนคิดเสมอว่าคนผู้นี้ คืออัจฉริยะฟ้าประทาน กระทําสิ่งใดล้วนสะดวก ไปเสียหมด แม้แต่เรื่องใหญ่อย่างการก่อกบฏก็ ง่ายประหนึ่งพลิกฝ่ามือ แต่โลกนี้ไหนเลยจะมี เรื่องง่ายดายปานนั้นจริง ๆ
เบื้องหลังสิ่งที่เห็นว่าแค่ลงมือกระทําก็สําเร็จ ล้วนเป็นความพยายามอย่างหนักหน่วงที่ไม่มีใคร ล่วงรู้…
นางจ้องเขาเขม็ง ท้ายที่สุดก็ต้องยอมรับนับ ถืออีกครา
เพียงแต่…
มีเรื่องบางอย่างที่ไม่อาจเข้าใจจริง ๆ
เจียงเสวี่ยหนิงครุ่นคิด เวลานี้สํานัก มหาบัณฑิตเป็นถึงศูนย์รวมข้อมูลข่าวสารต่าง ๆ ทั่วแผ่นดิน การที่นางเข้าครองตําหนักคุนหนิงจะ ว่าไปก็ ไม่ใช่เรื่องเล็ก เหตุใดคนผู้นี้จึงยังอดทนไม่ ถามไถ่ได้อีกนะ
ครั้นกลับถึงจวนตระกูลเซี่ย สมองนางก็เต็ม ไปด้วยความคิดเรื่อง สถานศึกษาสตรี
เซี่ยเวยถาม “อยากกินอะไรล่ะ”
นางตอบง่าย ๆ “เกี๊ยวสักชามเป็นเช่นไร”
เซี่ยเวยปล่อยให้นางอย
